หา!”
ชายหนุ่มเจาะหูสองตาแดงก่ำ มองเฉินเฟิงอย่างโกรธจัด ฉินหมิงเกิดเรื่อง ตระกูลฉินจะเล่นงานเขาเป็นคนแรกเลย เพราะวันนี้เขาพาฉินหมิงออกมา
เฉินเฟิงไม่สนใจชายหนุ่มเจาะหู และเบนสายตาไปที่พนักงานเสิร์ฟสาวสวย: “ของหวานที่พวกเราสั่งล่ะ?”
ของหวาน?
พอได้ยินคำนี้ แขกมากมายในห้องอาหารพากันสะอึกอึ้ง ถึงตอนนี้แล้วยังอยากกินของหวาน? นายไม่รู้ว่าคำว่าตายสะกดยังไงหรือไงเนี่ย?
พนักงานเสิร์ฟสาวสวยโกรธปรี๊ดแตก:
“ไอ้บ้าเอ๊ย ยังมีหน้ามาคิดถึงของหวานอีกหรอไง?!”
“นายคิดให้ดีก่อนเถอะว่า อยากตายแบบไหนน่ะ!”
“คุณชายฉิน คุณชายฉิน ไม่เป็นไรใช่ใหมครับ?” ตอนนี้ชายหนุ่มเจาะหูกับเพื่อนๆพยุงฉินหมิงขึ้นมาจากพื้น ฉินหมิงในตอนนี้ไม่เหลือสภาพคุณชายผู้ดีอีกเลย ไม่เพียงเลือดเต็มหน้า เนื้อตัวยังเต็มไปด้วยเศษอาหารน้ำแกงหลากชนิด สภาพเหมือนพึ่งไปตกรถขยะมา
“โทรหาพ่อฉัน! โทรหาพ่อฉันสิ!” ฉินหมิงคำรามลั่น สีหน้าบิดเบี้ยว
“คุณชายฉิน ใจเย็นก่อนครับ ใจเย็นนะครับ” พอเห็นฉินหมิงโกรธแทบเป็นลม พวกเขาพยายามปลอบ แต่ฉินหมิงในตอนนี้ สติแทบไม่เหลือแล้ว สองตาเขาแดงก่ำ จ้องเฉินเฟิงเขม็ง เขาหอบหายใจพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า: “ฉันจะสับมันให้เละ! ฉันจะสับมันเป็นหมื่นๆชิ้นเลย!”
“ได้ได้ได้ คุณชายฉิน ผมจะโทรหาคุณลุงเดี๋ยวนี้ ให้คุณลุงมาสับมันให้เละ!”
ชายหนุ่มเจาะหูพูดพลางรีบหยิบมือถือฉินหมิงมาโทรหาฉินเจิ้น
“คุณอาฉิน…”
พอโทรติดปุ๊บ ก็มีเสียงเข้มงวดดังมาจากปลา
