บทที่ 487 เลี้ยงหมาก็ไม่ยอมใส่เชือกคล้องคอหมา
หลังจากที่ผู้หญิงวัยกลางคนเดินมายืนด้านหน้าหลินหลัน ก็มองหลินหลันหัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าหลินหลันแต่งตัวเสื้อผ้าแบรนด์เนม สีหน้าของหญิงสาวถึงได้ดีขึ้นหน่อย จากนั้นก็เอ่ยปากถาม “เอาเงินมาหรือเปล่า?”
“แผลบนขาของสามีฉัน แกเป็นคนทำใช่ไหม?!”
หลินหลันยังไม่ทันตอบคำถามของผู้หญิงคนนั้น แต่กัดฟันถามผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้นแทน
ผู้หญิงวัยกลางคนย่นคิ้วหากัน “ฉันถามแกว่าเอาเงินมาหรือเปล่า? แกฟังคำพูดไม่เข้าใจเหรอ?”
“แกพูดออกมาก่อนว่ารอยแผลที่อยู่บนตัวสามีฉันใครเป็นคนทำ เราค่อยพูดเรื่องเงิน!” หลินหลันตอบด้วยความโมโห
“อ้อ รอยแผลบนขาสามีของแก ฉันไม่ได้เป็นคนทำ” ผู้หญิงวัยกลางคนมองมาทางเสี้ยเว่ยกั๋ว แล้วพูดเพิ่ม “ลูกชายฉันเป็นคนทำ”
“ลูกชายแกอยู่ที่ไหน?!”
“อยู่ที่นั่น” หญิงวัยกลางคนเหล่ตามองไปทางขวา หลินหลันกับเสี้ยเมิ่งเหยาก็มองตามสายตาผู้หญิงวัยกลางคนไป หลังจากที่เห็น ‘ลูกชาย’ ที่ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยถึงมันก็คือหมาทิเบตตัวสีดำ ดวงตาของหลินหลันและเสี้ยเมิ่งเหยา ลุกโชนไปด้วยความโกรธเคือง
“เฉินเฟิง ฆ่าไอ้สัตว์นั่นให้ตายซะ!” หลินหลันใกล้จะระเบิดอารมณ์ เพราะเธอคิดว่า เสี้ยเว่ยกั๋วไปฆ่าคน ถึงได้มีสภาพเป็นอย่างนี้ แต่พอมาเห็นภาพ ก็แค่หมาทิเบตสีดำทำให้อยู่ในสภาพนี้
“ใครพูดว่ามันเป็นสัตว์กัน? อีผู้หญิงชั้นต่ำ!”
เฉินเฟิงยังไม่ได้สติกลับมา หญิงวัยกลางคนก็เริ่มระเบิดอารม
