้ตระกูลเสี้ยเข้ามาเหยียบในตระกูลหลิน แต่สามปีที่ผ่านมานี้ ข่าวคราวของตระกูลเสี้ยเขาก็สนใจมาโดยตลอด
ตอนที่เขาได้รับข่าวมานั้น เฉินเฟิงเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์จริงๆ ราวกับว่าไม่มีที่มาที่ไป
ทว่าเมื่อวันนี้เขาได้เห็นเฉินเฟิงแล้ว มันกลับนอกเหนือจินตนาการที่เขาคิดเอาไว้
เรื่องร่างกายไม่ต้องไปพูดถึง อีกอย่างภูมิหลังก็ไม่ได้เสียหายอะไรมาก
เขาไม่รู้ว่า ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมอย่างนี้ แล้วทำไมเสี้ยเมิ่งเหยายังไม่พอใจอีก
“คุณตา ฉัน…”
เสี้ยเมิ่งเหยาหน้าแดง เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้หลินเซียวเสียนฟังอย่างไรดี
การที่เธอแต่งงานกับเฉินเฟิงมาสามปีนั้น เธอคอยรักษาระยะห่างมาโดยตลอด การสัมผัสที่แนบชิดแค่การจูบเท่านั้น และยังไม่เคยรุกล้ำมากไปกว่านั้น
หลินเซียวเสียนถอนหายใจ “เหยาเหยา ตามีชีวิตอยู่ได้ไม่กี่ปี ถ้าแกไม่ยอมอยู่ห้องเดียวกับเฉินเฟิง งั้นตาก็คงหมดหวังที่จะอุ้มเหลนแล้ว”
หลินเซียวเสียนเบนสายตามาทางเฉินเฟิง
“แกอีกคน เฉินเฟิง การเป็นผู้ชาย บางครั้งก็ต้องเป็นฝ่ายรุก เหยาเหยาเขาอาย เธอไม่เข้าใจเรื่องนี้ หรือว่าแกก็อายด้วย แกไม่เข้าใจเรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
เฉินเฟิงได้แต่ยิ้มให้อย่างขมขื่น เขาไม่คิดเลยว่า หลินเซียวเสียนจะพูดเรื่องนี้ต่อหน้า แต่ว่าเป็นไปตามที่หลินเซียวเสียนพูด ระหว่างการคบกันของเสี้ยเมิ่งเหยานั้น ปัญหาของเขานั้นมีมากมาย การเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เขายังไม่เคยริเริ่มรุกก่อนเลย
“คราวหน้าเจอกัน ตา
