ชื่อเต็มว่าเฉินเฟิง เป็นลูกหลานตระกูลเฉิน
พอเห็นหวู่เหวินเชี่ยนทำท่าจะหาเรื่องเฉินเฟิง หวู่เหวินโป๋ร้อนรนขึ้นมาทันที เขารีบอธิบายว่า: “เรื่องผมกับพี่เฟิงน่ะมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้พวกเราเป็นเพื่อนกัน…”
“ผ่านไปแล้ว?!” หวู่เหวินเชี่ยนคิ้วขมวดแน่น มองหวู่เหวินโป๋อย่างโมโห: “เขาตบนายซะขนาดนั้น นายบอกง่ายๆแค่มันผ่านไปแล้วเนี่ยนะ?”
เฉินเฟิงยิ้มบาง เขาไม่คิดเลยว่า หวู่เหวินเชี่ยนคนนี้ดูเรียบร้อย แต่กลับเจ้าอารมณ์ขนาดนี้ คุยไม่ถูกคอกันก็ระเบิดลงแล้ว
“พี่ ผมกับพี่เฟิงน่ะเรียกว่าไม่ทะเลาะไม่รู้จักกัน อีกอย่างที่ผมโดนตบมันก็สมควรแล้ว ผมเป็นฝ่ายผิดก่อนนะ”
หวู่เหวินโป๋ยืดคออธิบายร่ายยาว สำหรับเฉินเฟิงแล้วตอนนี้เขานับถือจากใจจริงเลย นอกจากฐานะลูกหลานตระกูลเฉินของเฉินเฟิงแล้ว ยังมีฝีมือร้ายกาจของเฉินเฟิงอีก ปืนสองกระบอกกลายเป็นก้อนขยะในเวลาแค่เสี้ยววินาทีที่อยู่ในมือเฉินเฟิง นี่มันยอดมนุษย์แล้วชัดๆ
“นาย…” ดวงตางามของหวู่เหวินเชี่ยนแทบลุกเป็นไฟ เธอไม่คิดเลยว่า น้องชายที่ไม่กล้าฟ้าไม่กลัวดินมาตลอด กลับโดนคนจัดการซะอยู่หมัดแบบนี้ ขนาดตัวเธอจะช่วยเรียกร้องไห้ เขายังไม่กล้าเลย
