้ยังไม่เข้าใจว่าซงเต่าเฟิงมาไม้ไหน แต่หลี่สื้อผิงยังคงขานตอบยังเคารพ
“คืนนี้พวกนายพักอยู่ห้องข้างๆเถอะ ห้องข้างๆมีห้องเพรสซิเดนท์สูทว่างอยู่” หลี่อี้พูด ในเมื่อซงเต่าเฟิงมีเหยื่อที่ต้องการแล้ว เช่นนั้นเขาก็ไม่ปล่อยให้เหยื่อหนีไป
“ขอบคุณครับพี่อี้” หลี่สื้อผิงกล่าวขอบคุณด้วยสีหน้าดีใจ หลี่อี้ให้เขาพักอยู่ห้องข้างๆ หมายความว่าซงเต่าเฟิงพอใจกับคำตอบของเขา
“ไม่ต้องขอบคุณ กลับไปเถอะ”
มุมปากของหลี่อี้แสยะยิ้ม เขาไม่รู้จริงๆ หวางซือหยวนชื่นชอบหลี่สื้อผิงตรงไหน
จากหน้าตาของหวางซือหยวน ความเป็นจริงจะหาผู้ชายที่รวยกว่าหลี่สื้อผิงนั้น ไม่ใช่ปัญหาแม้แต่น้อย แต่หวางซือหยวนกลับชอบหลี่สื้อผิง คนที่โง่แต่คิดว่าตนเองฉลาด
หลังจากหลี่สื้อผิงและหวางซือหยวนเดินออกไปแล้วนั้น หลี่อี้รีบเดินไปตรงหน้าซงเต่าเฟิงทันที เขาเปลี่ยนสีหน้าเป็นประจบสอพลอ：“คุณชายซงเต่า คุณอยากเอาผู้หญิงคนนั้นมานอนด้วยตอนไหนครับ?”
การเป็นหมารับใช้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ต้องรู้ว่าเจ้านายของตนเองกำลังคิดอะไรอยู่ คำพูดเหล่านี้ ไม่ต้องรอให้เจ้านายพูด ต้องให้สุนัขรับใช้เป็นคนพูดก่อน ในข้อนี้ หลี่อี้มีประสบการณ์เป็นอย่างมาก
ซงเต่าเฟิงแสยะยิ้มมุมปาก：“คืนนี้ แต่ห้ามเล่นไม้แข็ง นายเข้าใจใช่ไหม?”
“เข้าใจครับๆ” หลี่อี้รีบพยักหน้า ความเป็นจริงจากฐานะของซงเต่าเฟิง ต่อให้เล่นไม้แข็งกับหวางซือหยวน หลังจากจบเรื่องแล้วหวางซือหยวนและหลี่สื้อผิงก็ไม่กล
