ระกูลฉู่ชื่นชม ตระกูลไป๋หวาดกลัวได้ นับไปนับมาก็มีแค่ไม่กี่คน”
“พวกเขาเหล่านั้น ถ้าไม่ใช่คนที่มีระดับสูง ก็ต้องเป็นคนที่มีพื้นหลังครอบครัวที่ยิ่งใหญ่”
“พ่อครับ ความหมายของพ่อคือเฉินเฟิงมีพื้นหลังครอบครัวที่ยิ่งใหญ่? แต่ว่า ดูจากอายุของมันแล้ว ก็พอๆกับผมหนิครับ…….” หวู่เหวินโป๋ยังคงไม่เข้าใจ เขาเคยได้ยินหวู่เหวินเฉิงยิงบอกว่าบนโลกใบนี้มีจอมยุทธ์ แต่เรื่องเกี่ยวกับจอมยุทธ์นั้น เขากลับรู้ไม่มาก
“ไอ้โง่！” ต่อให้หวู่เหวินเฉิงยิงจะนิสัยดียังไง ก็ถูกหวู่เหวินโป๋ทำให้โมโหได้
“ทำไมลูกไม่ลองคิดดูหน่อย เขามีพื้นหลังครอบครัวที่ยิ่งใหญ่?” หวู่เหวินเฉิงยิงเจ็บใจที่ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้าได้
หวู่เหวินโป๋ทำหน้าเศร้า：“พ่อครับ ถ้าเขามีพื้นหลังครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ แล้วทำไมถึงไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านละครับ?”
“ใครบอกว่ามีพื้นหลังครอบครัวที่ยิ่งใหญ่แล้วจะไม่สามารถเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านได้?” หวู่เหวินเฉิงยิงพูดตำหนิ
หวู่เหวินโป๋หมดคำจะพูด ปกติคนที่มีพื้นหลังครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ ใครจะยอมไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้าน?
ถึงอย่างไรถ้าเปลี่ยนเป็นเขา เขาไม่มีวันยอมอย่างแน่นอน
เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลหวู่เหวิน ยังไม่ดีกว่าหรอ?
เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้าน ใครจะไปรู้ว่าต้องคอยไปรองรับอารมณ์มากน้อยแค่ไหน
“เขาเป็นคนของตระกูลเฉิน” หวู่เหวินเฉิงยิงถอนหายใจ จากความฉลาดของหวู่เหวินโป๋ ถ้าเขาไม่พูดอะไรเสียหน่อย เกรงว่า
