บทที่ 462 ไม่เปิด พังมันทิ้ง
ตอนที่เฉินเฟิงเดินมาถึงตรงหน้า หัวใจของหวู่เหวินโป๋ หยุดเต้นในทันที！
จากนั้น ตัวของเขาแข็งทื่อไปหมด ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง
ความหวาดกลัว ความรู้สึกไม่ปลอดภัย……
รวมถึงความไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก！
“พี่เปียว นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่？！”
ในที่สุด หวู่เหวินโป๋ทนไม่ไหวแล้ว เขาพยายามอดกลั้นความหวาดกลัวในใจ พูดออกไปด้วยเสียงแหบพร่า
ทว่าหวังเปียว ยังคงไม่ตอบคำถามของเขา
หวังเปียวในเวลานี้ ไม่กล้าตอบ！
เขากลัวเป็นอย่างมาก ถ้าตนพูดผิดไปแค่คำพูดเดียว ทำให้เฉินเฟิงโมโห แล้วตนคงต้องตาย
เวลานี้ มีเพียงแค่ความเงียบเท่านั้น ที่จะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด！
“พี่ครับ พี่พูดอะไรสักหน่อยสิ！”
ด้านหลัง หวังทาวพูดด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ
เขาคิดไม่ตก ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ หวังเปียวเอาปืนไปด้วยถึงสามกระบอก
เป็นปืนที่มีกระสุนจริงๆ！
ไม่ใช่ปืนของเล่น！
สุดท้าย มือของหวังเปียว กลับขาด
และในเวลานี้ แม้แต่คำพูดสักคำยังไม่กล้าพูด！
“นายทำได้ยังไง?”
เวลานี้ หวู่เหวินโป๋มองไปที่เฉินเฟิงอีกครั้งแล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า ถึงแม้ความจริงตรงหน้ายากที่จะเชื่อ แต่เขาต้องยอมรับ
หวังเปียว แพ้แล้วจริงๆ！
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังแพ้ก่อนที่จะจับตัวเฉินเฟิงได้ทั้งๆที่มีปืนในมือถึงสามกระบอก！
เฉินเฟิงคลายยิ้มบางๆ เขาไม่ได้ตอบคำถามหวู่เหวินโป๋ แต่กลับเดินมาตรงหน้าอีกหนึ่งก้าว
“แก……แกจะทำอะไร?！”
ก้าวนี้ ทำให
