่ด้านหลังอย่างหวังทาวและหลิวเถียนพวกเขาตกใจไม่น้อย พวกเขาเคยเห็นเสียที่ไหน หวู่เหวินโป๋ที่มีชื่อเสียงเรื่องกร่างไปทั่วทั้งเมืองจงไห่ พูดกับคนอื่นด้วยท่าทีอ่อนน้อมแบบนี้
เมื่อเห็นหวู่เหวินโป๋จะตบหน้าตนเองอีก เฉินเฟิงจึงพูดเสียงเรียบ：“พอได้แล้ว ไม่ต้องมาแสร้งทำต่อหน้าฉันหรอก”
“ฉันมาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อดูนายแสแสร้งแกล้งทำ”
เมื่อได้ฟังเช่นนี้ หวู่เหวินโป๋หยุดตบตนเองทันที
“พี่ใหญ่ ความหมายของพี่คือ…..” หวู่เหวินโป๋มองไปที่เฉินเฟิงอย่างลองเชิง เริ่มแรกเดิมดี ตอนที่เฉินเฟิงปรากฏตัวมานั้น เขานึกว่าเฉินเฟิงมาที่นี่เพื่อฆ่าเขา แต่ว่าดูจากตอนนี้ เฉินเฟิงมาเพราะจุดประสงค์อื่น
“รถคันนั้นของฉัน คงถูกนายพังไปฟรีๆไม่ได้รึเปล่า” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ
หวู่เหวินโป๋ฉลาดขึ้นมาทันที เขารีบพูด：“พี่ใหญ่ ผมสั่งให้คนไปเอารถคันใหม่มาให้พี่ตอนนี้เลยครับ”
“อีกเรื่องหนึ่ง เพื่อที่จะความขอโทษต่อพี่ใหญ่ รถแลมโบกินี่ของผม ตั้งแต่ตอนนี้ เป็นของพี่ใหญ่ครับ”
หวู่เหวินโป๋พูด แล้วหยิบกุญแจรถบนโต๊ะ ยื่นให้กับเฉินเฟิง
เฉินเฟิงคลายยิ้มบางๆ ：“หลี่เล่อ”
“มีอะไรรึเปล่าครับ พี่เฟิง?” หลี่เล่อเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เขาเดินไปตรงหน้าเฉินเฟิง
“แลมโบกินี่ ขับเป็นไหม?” เฉินเฟิงยิ้มแล้วเอ่ยถาม
เมื่อได้ยินเฉินเฟิงถามคำถามแบบนี้ หลี่เล่อนิ่งค้างไปครู่หนึ่งก่อน จากนั้นก็รีบพยักหน้าด้วยความดีใจ ：“ครับเป็นครับ！”
รถยนต์แลมโบกินี่ของหวู่เหว
