บทที่ 459 เอาคนมาส่ง
“เดี๋ยวแกก็รู้เอง” เฉินเฟิงตอบกลับแบบปกติ ความจริงแล้วความสามารถพลังที่แท้จริงของเขานั้น ไม่ต้องใช้พลังภายในอะไรมากมายก็สามารถทำได้ก่อนที่ชายกำยำที่คลุมหน้าอยู่ที่ถือปืน ควบคุมชายกำยำที่คลุมหน้าอยู่ แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น เพราะว่า เขารู้ ชายกำยำที่คลุมหน้าอยู่นั้น ก็แค่เป็นหมาที่หวู่เหวินโป๋ใช้ให้มาทำงานเท่านั้นเอง
ถ้ามัวแต่ไปควบคุมชายกำยำที่คลุมหน้าเอาไว้ วันต่อไป ก็จะมีชายกำยำที่คลุมหน้ามาหาทุกๆ วัน
ถึงแม้ว่าจะไม่สร้างความรู้สึกโดนคุกคามกับเขา แต่มันก็เป็นการเสียพลังภายในของเขาเช่นกัน
เพื่อจัดการให้สิ้นซาก เฉินเฟิงถึงได้ตัดสินใจขึ้นรถกับชายกำยำที่คลุมหน้าพวกนี้ ‘อย่างเชื่อฟัง’
เพราะเชื่อว่าเดี๋ยวหวู่เหวินโป๋ก็จะมาหาเขา ต้องเซอร์ไพรส์มากๆ แน่
“คุณชายโป๋ จับตัวคนมาได้แล้ว คุณบอกสถานที่มาได้เลย ผมจะรีบเอาตัวไปส่งให้คุณทันที”
ชายกำยำที่คลุมหน้ามองมาที่เฉินเฟิงแวบหนึ่ง แล้วเห็นว่าเฉินเฟิงนั่งอยู่ตรงกลางเบาะด้านหลังโดยไม่ขยับสักนิด เขาถึงได้เก็บปืนลง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อต่อสายไปหาหวู่เหวินโป๋
เมื่อครู่หวู่เหวินโป๋ออกคำสั่งให้เขา ให้ไว้ชีวิตไว้ เขาต้องการจัดการเฉินเฟิงด้วยความโหดร้าย ให้เฉินเฟิงเหมือนตายทั้งเป็น
ถ้าไม่ใช่คำสั่งของหวู่เหวินโป๋ ตอนที่เขาเห็นเฉินเฟิงในตอนแรกนั้น ก็คงจัดการฆ่าเฉินเฟิงทิ้งไปแล้ว
“พี่เปียวสถิตินี้มันเร็วมากเลยนะ!”
ปลายสาย หวู่เหวิ
