งสายฟ้าฟาด มันกระทบเข้าบริเวณข้อมือของชายกำยำชุดดำที่นั่งอยู่ด้านหลังสองคน
“แก…”
ชายกำยำชุดดำสีหน้าเปลี่ยนไป จิตใต้สำนึกวิตกกังวล
“ฉับ——”
เสียงร้องตกใจยังไม่ทันจะออกจากปากพวกมันด้วยซ้ำ พลันได้ยินเสียงกระดูกแตกละเอียดแทน
วินาทีต่อมา ชายชุดดำทั้งสองคนแผดเสียงกรีดร้องดังลั่น มือที่ถือปืนอยู่นั้น ลงไปกองกับพื้นในเวลานั้นเอง
สวบ!
การลงมือต่อ เฉินเฟิงไม่ได้ปล่อยผ่านไป แถมใช้สองมือเปลี่ยนมีดแทน เหมือนภาพจินตนาการอยู่ในเงา วินาทีนั้นก็แทงตรงกลางลำคอของชายกำยำของคนทันที
เสียงอื้ออึงในลำคอของทั้งสองคนยังไม่ทันได้เปล่งเสียงออกมา ก็สลบเหมือดบนเก้าอี้ด้านหลังไปแล้ว
ทั้งหมดนี้ ดูแล้วสับสนมาก มันเกิดขึ้นแค่ชั่วพริบตาเดียว
ตั้งแต่ที่เฉินเฟิงลงมือ จนชายกำยำสลบเหมือดไปนั้น สองวินาทียังไม่ถึงด้วยซ้ำ!
ในเวลานี้เอง หวังเปียวที่อยู่ด้านหน้ารู้สึกว่ามันมีอะไรผิดสังเกต
เหมือนรู้สึกตัวได้ หวังเปียวเลยหันตัวกลับมาพร้อมทั้งคว้าปืนที่เอว
ผลลัพธ์คือ สิ่งที่ต้อนรับเขา เป็นปากกระบอกปืนสีดำ!
“กล้าขยับนิดหน่อย แกตาย!”
เฉินเฟิงใช้ปืนจ่อไปที่สมองของหวังเปียว พร้อมทั้งยิ้มแย้มให้เขาด้วย
ไม่มีคำตอบใดๆ
หวังเปียวตัวเกร็งทันที มือค้างอยู่กลางอากาศ
เขาในเวลานี้ ขนาดจะสูดอากาศหายใจยังไม่กล้าเลย
ถึงแม้ว่าความเป็นความตายอยู่ตรงหน้า แต่ว่าสติปัญญาต่างบอกเขาว่า ถ้าเขากล้าขยับนิดหน่อยก็ตาม เฉินเฟิงคงระเบิดสมองของเขาแน่
“พี่เฟิง
