ลี่เล่อ พร้อมทั้งลองถามดู “คุณเฉิน ท่านนี้คือ…”
“หลี่เล่อ เพื่อนของฉันเอง”
“คุณหลี่ สวัสดีครับ” พ่อบ้านโจวทักทายอย่างมีน้ำใจ หลี่เล่อที่อยู่ตรงหน้านั้น ถึงแม้ว่าดูเหมือนจะเป็นคนธรรมดาทั่วไป แต่ว่าการที่เฉินเฟิงพามาที่นี่ด้วยนั้น ต้องเป็นบุคคลที่เฉินเฟิงให้การยอมรับอย่างแน่นอน
เฉินเฟิงให้การยอมรับแล้ว ไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาทั่วไป เขาก็ต้องให้ความสำคัญเช่นกัน
“พ่อบ้านโจว สวัสดีครับ” การแสดงออกของหลี่เล่อมีความตกใจที่ได้รับเกียรติเป็นอย่างยิ่ง ราวกับไม่คิดเลยว่าพ่อบ้านโจวเกรงใจกับเขาได้มากมายถึงเพียงนี้
“คุณเฉิน คุณหลี่ พวกเราเข้าไปด้านในกัน งานเลี้ยงเริ่มแล้ว”
“ได้”
พ่อบ้านโจวเป็นคนพาไปด้วยตนเอง บรรดาบอดี้การ์ดด้านหน้าประตูต่างไม่กล้าเอ่ยปากถามเรื่องบัตรเชิญแต่อย่างใด แม้กระทั่งการตรวจสอบความปลอดภัยบนตัวของทั้งเฉินเฟิงและหลี่เล่อต่างงดไปแล้ว
พ่อบ้านโจวเป็นคนพาเฉินเฟิงกับหลี่เล่อเข้าไปในห้องโถงด้วยตนเอง แขกคนอื่นๆ ที่กำลังยืนรอต่อแถวด้านหน้าประตูต่างเริ่มซุบซิบกันทั่ว แล้วเริ่มพูดถึงที่มาของเฉินเฟิงและหลี่เล่อ
คืนนี้แขกเหรื่อที่เข้างานเลี้ยงของตระกูลฉู่ประมาณสี่ถึงห้าร้อยคนได้ แต่คนที่พ่อบ้านของตระกูลฉู่เป็นคนออกมารับด้วยตนเองนั่น มีเพียงเฉินเฟิงและหลี่เล่อเท่านั้น
สองคนนั้น เป็นใครกันแน่?
“คุณเฉิน คุณหนูทำธุระนิดหน่อย ผมต้องขอตัวไปดูก่อน ตอนนี้รบกวนคุณกับคุณหลี่รออยู่ที่นี่สักประเดี
