่ยเราเลยนะ กำไลข้อมือเจ็ดแปดพัน พี่ให้คนธรรมดาน่ะไม่เป็นไร แต่ให้คนระดับคุณหนูฉู่นี่ เขาน่าจะไม่รับนะ” หลี่เล่อพูดอย่างสุภาพ ในสายตาเขา ของขวัญของเฉินเฟิงดูด้อยไปหน่อย หลี่สื้อผิงซื้อภาพโบราณราคาแสนกว่าเพื่อเป็นของขวัญให้ฉู่ชีงฉือพอใจ ส่วนกำไลของเฉินเฟิงราคายังไม่ถึงหมื่นเลย
ต่อหน้าคุณหนูตระกูลสูงอย่างฉู่ชีงฉือ ของขวัญราคาไม่ถึงหมื่นน่ากลัวจะสู้ของเล่นยังไม่ได้เลย
“วางใจเถอะ เธอจะรับไว้แน่” เฉินเฟิงยิ้มบาง เขารู้จักฉู่ชีงฉือ เธอไม่ใช่คนที่เห็นแก่ของ ของขวัญราคาไม่กี่พันกับของขวัญราคาหลายล้าน ในสายตาเธอแล้วที่จริงไม่ได้ต่างอะไรกันมากนัก
ที่สำคัญคือใครต่างหากเป็นคนให้ของขวัญนั้น
อีกอย่าง เฉินเฟิงไม่ใช่พวกไม่มีปัญญาให้ของขวัญราคาแพง ถ้าเขาอยาก ต่อให้เป็นของขวัญหลายสิบล้านเขาก็ซื้อไหว แต่มันไม่จำเป็น
หนึ่งเป็นเพราะความสัมพันธ์ของเขากับฉู่ชีงฉือยังไม่ถึงขั้นนั้น สองคือเขาไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าฉู่ชีงฉือ ดังนั้นเลือกของขวัญราคาไม่แพงแต่ก็ไม่ถูกให้ไป เหมาะสมที่สุด
“ก็ได้” ถึงจะยังคงสงสัยเฉินเฟิงอยู่บ้าง แต่ของขวัญห่อเสร็จแล้ว หลี่อเล่อก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อแล้ว
ไม่นานทั้งคู่ก็ขับรถมาที่คฤหาสน์ฉู่
พอถึงคฤหาสน์ฉู่ ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มพอดี
หน้าประตูคฤหาสน์ฉู่ มีรถหรูจอดเต็มไปหมด
“พี่เฟิง ไม่มีที่จอดรถแล้วทำไงดี?” วันนี้หลี่เล่อทำหน้าที่คนขับรถอย่างเต็มพิกัด มาที่แบบนี้ครั้งแรกเขาตื่นเต
