เหมือนคนสมัยนี้เลย”
เจ้าสามหวงยิ่งพูดยิ่งสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เดิมเขาคิดว่าคนพวกนั้นที่เจอเมื่อห้าสิบปีก่อนเป็นแค่คนสติไม่ดีไม่กี่คน แต่พอมาวันนี้ดูท่าคนพวกนั้นเป็นไปได้มากว่าจะมาจากแดนเทียนหวงกันจริงๆ
“พูดแบบนี้แปลว่ามีแดนเทียนหวงจริงๆ?” สีหน้าเฉินเฟิงเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมา เทียบกับเจ้าสามหวงแล้ว เขากลับยอมรับการมีอยู่ของแดนเทียนหวงง่ายกว่า
เพราะเขาเคยคุยกับเซียวกั่วจงเรื่องแดนสูงสุดของจอมยุทธ์
เขาถามเซียวกั่วจงว่า เหนือระดับมหาปรมาจารย์จะมีดินแดนอะไรอีก ตอนนั้นคำตอบของเซียวกั่วจงคือไม่มี อย่างน้อยในโลกนี้ มหาปรมาจารย์คือขั้นสุด
ในสถานการณ์ตอนนั้นคำพูดของเซียวกั่วจงดูไม่มีปัญหาอะไร
แต่พอมาคิดดูวันนี้ คำพูดของเซียวกั่วจงมีปัญหาใหญ่เลย!
มหาปรมาจารย์ถือเป็นขั้นสุดในโลกนี้ แล้วถ้าแดนเทียนหวงล่ะ?
มหาปรมาจารย์คงกลายเป็นขั้นเริ่มต้นล่ะมั้ง
พอคิดถึงตรงนี้ เฉินเฟิงตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก
ถ้ามหาปรมาจารย์เป็นแค่ขั้นเริ่มต้นของที่แดนเทียนหวง งั้นมันดูน่ากลัวไปหน่อยไหม
“แดนเทียนหวงอาจจะมีอยู่จริงก็ได้” เจ้าสามหวงพูดเสริมเสียงต่ำ “ประวัติศาสตร์การสืบทอดศิลปะการต่อสู้มีมายาวนานมาก ปกติแล้ว อายุขัยของจอมยุทธ์หมิงจิ้งจะมากกว่าคนธรรมดายี่สิบปี
“จอมยุทธ์อ้านจิ้ง อย่างน้อยต้องมีสามสิบปี”
“พอถึงหั้วจิ้ง ก็คือขั้นของนายกับฉัน อายุขัยของพวกเราจะมากกว่าคนธรรมดาอย่างน้อยหกสิบปีเลย
“ส่วนมหาปรมาจารย์ ถึงฉันไม
