กล้าดูคนแค่ภายนอกอีกแล้ว…”
“ยังคิดจะมีต่อไปอีกหรอ?!” หูเซอร์หยวนขมวดคิ้วแน่น กัดฟันกรอดพูดว่า: “ไสหัวกันไปเดี๋ยวนี้เลย!”
“คุณหนูหู…”
“เซอร์หยวน ให้โอกาสพวกเขาอีกครั้งเถอะ” ตอนนี้เองเฉินเฟิงพูดขึ้นยิ้มๆ
หูเซอร์หยวนมองเขาอย่างแปลกใจ แต่ก็เห็นเขายิ้มบอกว่า:
“พวกเขาไม่ได้ทำผิดอะไร แค่พยายามทำตามหน้าที่ตัวเองเท่านั้น ถ้าจะมีอะไรไม่สมควร ก็คงเป็นท่าทีพวกเขาเท่านั้นแหละ”
“ขอบคุณคุณเฉินมากครับ!”
“ขอบคุณคุณเฉินมากครับ!”
พอได้ยินเฉินเฟิงช่วยพูดให้พวกตน ยามหลายคนซาบซึ้งใจน้ำตาไหลพราก
คิ้วของหูเซอร์หยวนที่ขมวดมุ่นค่อยคลายลง “ในเมื่อพี่เฟิงขอร้องแทนพวกนาย งั้นฉันจะให้โอกาสพวกนายอีกครั้ง แต่เตือนไว้ก่อนเลยนะ ต่อไปฉันไม่อยากเห็นเรื่องแบบนี้เกิดอีกเป็นครั้งที่สอง เข้าใจไหม?!”
“เข้าใจเข้าใจครับ! คุณหนูหู คุณวางใจได้ ต่อไปพวกผมไม่กล้าแล้วครับ!” ยามหลายคนปาดเหงื่อที่หน้าผาก รีบรับประกัน
“เหอะ เอาให้ได้อย่างที่พูดละกัน” หูเซอร์หยวนแค่นเสียงหึ โชคดีที่เฉินเฟิงไม่ถือสา ไม่งั้นวันนี้เธอจะจับยามพวกนี้ถลกหนังแน่
“เอาล่ะ พี่เฟิง พวกเราเข้าไปกันเถอะค่ะ” เธอเบนสายตามาที่เฉินเฟิง หูเซอร์หยวนก็เปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้ม
เฉินเฟิงพยักหน้าเบาๆ และเดินตามไปขึ้นรถหูเซอร์หยวน ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นรถของหูเซอร์หยวนก็หยุดลงที่หน้าคฤหาสน์ใกล้ทะเลสาบ
คฤหาสน์มีกำแพง สูงมาก เป็นสีขาว ประตูใหญ่ทำด้วยทองแดงกันกระสุน จากการประเ
