นี้พี่มาแล้ว งั้นกุญแจนี้ควรจะคืนให้พี่ซะที” หูเซอร์หยวนยื่นกุญแจให้เฉินเฟิง
เฉินเฟิงรับมาอย่างสงบนิ่ง และสอดกุญแจไขแม่กุญแจปลดล็อค ใช้แรงนิดหน่อยล็อคก็ปลดออก เฉินเฟิงดึงแม่กุญแจออก และเปิดประตูเข้าไป
จากนั้นกลิ่นเหม็นเน่นก็ลอยมากระทบจมูกเขา
เฉินเฟิงไม่ได้ขยับตัว ตอนนี้สายตาเขาพุ่งไปที่เปียโนตัวหนึ่ง
เปียโนวางอยู่ในตำแหน่งที่ตรงข้ามกับประตูพอดี วัสดุของเปียโนมันธรรมดามาก เป็นเปียโนที่เห็นได้ทั่วไป
แต่เปียโนตัวนี้กลับทำลายความคลางแคลงใจทั้งหมดที่เฉินเฟิงมีต่อหูเซอร์หยวน
ก่อนนี้เขายังสงสัยว่า เรื่องที่หูเซอร์หยวนพูดว่า กุญแจที่แม่เขาเหลือไว้ให้เขาเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ
ตอนนี้เขาไม่สงสัยอีกแล้ว
แม่ทิ้งกุญแจไว้ให้เขาจริงๆ!
และยังมอบกุญแจให้พ่อของหูเซอร์หยวนเก็บรักษาไว้
เพราะเปียโนตรงหน้าตัวนี้เป็นตัวเดียวกับที่แม่เคยใช้เมื่อสิบกว่าปีก่อน
เฉินเฟิงไม่มีทางจำผิดแน่
“แม่ผมมีความสัมพันธ์ยังไงกันแม่กับพวกคุณ?”
เขาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก็เบนสายตามามองหูเซอร์หยวน เห็นได้ชัดว่าแม่เชื่อใจตระกูลหูมาก ไม่งั้นคงไม่มอบของแบบนี้ให้ตระกูลหูดูแล
แต่ในสิบกว่าปีมานี้ เขาไม่ได้เคยได้ยินเรื่องตระกูลหูจากปากแม่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้หูเซอร์หยวนพาเขามาที่นี่วันนี้ บางทีเขาคงไม่มีวันได้รู้เรื่องตระกูลหูเลยด้วยซ้ำ
“ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลหูมีในวันนี้คุณน้าซูเป็นคนให้ค่ะ”
หลังจากหูเซอร์หยวนเงียบงันไปครู่
