บทที่ 443 เด็กไร้เดียงสา
พอออกจากบริษัท เฉินเฟิงก็กลับไปที่โรงแรมจิ่นไท่อีกครั้ง
พึ่งก้าวเข้าประตูโรงแรม ก็ชนกับเจ้าสามหวงและเฉินจื๋อหลี่ที่ออกมาจากลิฟท์พอดี
หลังจากบรรลุขั้นหั้วจิ้งแล้ว ออร่าเจ้าสามหวงก็ดีกว่าเมื่อก่อนมากเลย แถมยังดูหนุ่มขึ้นด้วย
“เจ้าแสบ พึ่งเลิกงานหรอ?” เจ้าสามหวงถามขึ้น
“อืม” เฉินเฟิงผงกหัว จากนั้นมองคนทั้งคู่: “นี่พวกนาย…กำลังจะออกไป?”
“ใช่ จะออกไปหาบ้านน่ะ เอาแต่พักโรงแรมมันก็ไม่ดีอ่ะนะ” เจ้าสามหวงบอก หลังจากออกมาจากโรงพยาบาล เขาก็พักที่โรงแรมจิ่นไท่มาโดยตลอด ถึงจะเป็นโรงแรมระดับห้าดาว การบริการและข้าวของเพอร์เฟคส์มาก แต่เขามักรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปอย่าง เหมือนกับไม่สบายใจไงพิกล
“งั้นไปด้วยกันละกัน ฉันก็จะหาบ้านเหมือนกัน” เฉินเฟิงยิ้มบาง จริง เอาแต่อยู่โรงแรมมันก็ใช่ที่ ตอนนี้จงไห่ก็กลายเป็นครึ่งถิ่นเขาไปแล้ว บางครั้งจะจัดการเรื่องส่วนตัวบางอย่าง การอยู่โรงแรมทำให้ไม่สะดวกเอามากๆ
ทั้งสองตกลงกัน เตรียมจะออกไปข้างนอก ตอนนี้เองมือถือของเฉินเฟิงดังขึ้น
“พี่เฟิง” พอรับสาย ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น
“หูเซอร์หยวน?” เฉินเฟิงอึ้งเล็กน้อย คนที่โทรหาเขาคือหูเซอร์หยวน
เพียงแต่ว่าทำไมหูเซอร์หยวนถึงว่างโทรหาเขาล่ะ?
“พี่เฟิง ตอนนี้ว่างไหมคะ? ฉันมีของบางอย่างจะให้พี่” หูเซอร์หยวนพูดเปิดเรื่องมาก่อนเลยในสาย
“ของอะไร?” เฉินเฟิงหรี่ตาครุ่นคิด
ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกระแวงหูเซอร์หยวน
