ปซะแล้ว
“แม่เองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ? อีตาหวางเต๋อฟาแก่หงำเหงือกนั่น ตัดสินใจต้องการที่จะไล่ตะเพิดแม่ออก งานในบริษัทจงเสิ้ง ไม่ช้าเร็วก็คงถอดถอนออก รั่วเสวี่ยน ตอนนี้ก็ต้องอาศัยแกแล้ว” หลินเย่นพูดไปก็ใช้สายตามองมาที่ถางรั่วเสวี่ยน
“อาศัยฉันเหรอ?” ถางรั่วเสวี่ยนตกตะลึง พอตั้งสติได้จากนั้นก็ตอบอย่างทันควัน “แม่ ความหมายของแม่คือ ให้ฉันไปที่บริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปเหรอ?”
“ไม่ผิดหรอก” หลินเย่นพยักหน้าให้ แล้วเอ่ยว่า “แกเรียนจบมหาวิทยาลัยสาขาด้านการจัดการทางด้านการแพทย์ และบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปเป็นบริษัทยาเวชภัณฑ์ ช่างพอดีเลยกับสาขาที่แกเรียนมา อีนางนั่นเป็นถึงประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป และมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องที่เป็นน้องสาวของแกด้วย อาศัยความสัมพันธ์แบบนี้ การที่แกเข้าไปในบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปมันง่ายดายเหมือนกับการที่แกเดินเข้าไปในสวนดอกไม้หลังบ้านแบบนั้น”
“แต่ว่า แม่ ฉันไม่อยากให้อีนางนั่นมันยืนขี่คอค้ำหัวฉันอยู่ แล้วต้องมาคอยมองหน้าอีนางนั่นเวลาทำงานอีก” ถางรั่วเสวี่ยนพูดอย่างไม่ยินยอม หลินเย่นเสนอความคิดนึ้ขึ้นมา มันทำให้ให้ใจสั่น แต่พอมาคิดดูอีกที การที่เข้าไปอยู่ในบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปแล้ว พอเห็นหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาตอนทำงาน เธอรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
“รั่วเสวี่ยน สถานการณ์มันทรงพลังกว่าคนนะ ตอนนี้แม่ก็ไม่มีงานทำแล้ว อีนางนั่นก็กลายมาเป็นประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป บ้านขอ
