บทที่ 427 วิลล่าเบอร์หนึ่ง
หลังจากที่รถขับเคลื่อนวนไปรอบๆ รถแลมโบกินี่ก็จอดลงตรงหน้าวิลล่าหลังหนึ่ง
วิลล่าหลังนี้เป็นบ้านพักสไตล์ยุโรป พื้นที่ของวิลล่ามีพันกว่าตารางเมตร แทบจะเหมือนที่ดินทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
หูเซอร์หยวนลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในวิลล่าด้วยสีหน้าที่ไม่สื่ออารมณ์ใดๆ
ในห้องรับแขกของวิลล่ามี มีชายวัยกลางคนที่อายุเกินสี่สิบปีที่มีรูปร่างสูงใหญ่และมีขอบตาเว้าลงเล็กน้อยคนหนึ่ง เหมือนจะมีเชื้อสายเป็นคนตะวันตก กำลังนั่งหลับตาอยู่
หูเซอร์หยวนเข้าประตูมา ชายวัยกลางคนก็เหมือนจะสัมผัสได้ จึงลืมหาขึ้นเล็กน้อย
“เจอเข้าหรือยัง? ”
“คุณพ่อคะ เจอค่ะ” หูเซอร์หยวนหยุดชะงักฝีเท้าลง แล้วค่อยๆ โค้งลำตัวเล็กน้อย จากนั้นก็พูดด้วยความเคารพ
“เป็นยังไงบ้าง? ” ชายวัยกลางคนลืมตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงที่ถามนั้นค่อนข้างเย็นชา
หลังจากกลั่นกรองไปสักพัก หูเซอร์หยวนจึงพูดด้วยเสียงเรียบ “ตอนนี้ดูๆ แล้ว เขากลับไม่มีอะไรโดดเด่นค่ะ”
“อ่อ? ”
ชายวัยกลางคนกระตุกมุมปากขึ้น แล้วมองหูเซอร์หยวนอย่างหยอกล้อ แล้วถามขึ้น “หนูไม่ค่อยพอใจเขาหรอ? ”
“ไม่กล้าค่ะ” เรือนร่างผอมบางของหูเซอร์หยวนสั่นเทา เหมือนรู้สึกหวาดผวาในชายวัยกลางคนเล็กน้อย
ชายวัยกลางคนส่ายหัวแล้วคลายยิ้ม “เซอร์หยวน วันนี้พ่อจะบอกเรื่องๆ หนึ่งกับลูก บางครั้ง ไม่โดดเด่น ก็มักจะเป็นคนที่โดดเด่น”
“พ่อ……ท่าน……” หูเซอร์หยวนขมวดคิ้วใบหลิ่วขึ้น ทีแรกอยากถาม
