บทที่ 422 เรื่องบังเอิญ
หลังจากถูกน้ำชาลวกก่วนฉู่อี้ก็กลายเป็นคนใจเย็นมากขึ้น แม้สายตาที่มองเฉินเฟิงยังอาฆาตอยู่ แต่เขาไม่กล้าพูดคำหยาบคายต่อหน้าผู้คนอีก
ในเวลาเดียวกัน ย่านเจริญในเมืองจงไห่ รถเก๋งสีดำสามคันได้ขับเรียงกันออกไป
รถคันแรกที่ขับนำเป็นรถเบนซ์รุ่น S600
รถคันหลังที่ปิดท้ายเป็นรถแลนด์โรเวอร์
ส่วนรถที่แล่นอยู่ตรงกลางเป็นรถโรลส์รอยซ์สีดำ
ที่นั่งแถวหลังในรถโรลส์รอยซ์สีดำคันนั้นเป็นชายหนุ่มรูปหล่อในเสื้อเชิ้ต Gucci รุ่นลิมิเต็ดซึ่งกำลังสูบซิการ์และมองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างสบายใจ
ด้านข้างชายหนุ่มคนนั้นเป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทนั่งอยู่อย่างกระสับกระส่าย “คุณชายครับ นายท่านเคยบอกแล้วว่าไม่ให้คุณออกไปไหนนะครับ……”
“ลุงฝูหนิง……”
ชายหนุ่มจงใจลากเสียงยาวด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
จากนั้นเขาเก็บอารมณ์แล้วพูดอย่างใจเย็นอีกครั้ง “ลุงฝูหนิง ผมไปไม่นานหรอก ช่วยเพื่อนเก็บกวาดสิ่งของไร้ค่าเสร็จผมก็จะกลับมาทันที ผมสัญญาว่าจะไม่สร้างปัญหาอีก”
“คุณชาย ผมไม่ได้กลัวคุณชายจะสร้างปัญหาหรอก แต่นายท่านสั่งผมไว้ว่าต้องให้คุณชายอยู่บ้านครบสิบห้าวันก่อนถึงจะออกไปไหนได้ ถ้านายท่านรู้ว่าคุณชายออกไปโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้แกคงไม่ปล่อยผมไว้แน่……” วั่นฝูหนิงเหลือทนจริง ๆ จนวันนี้แล้วทำไมคุณชายยังไม่ยอมเข้าใจความสำคัญของเรื่องนี้สักที เพราะคนที่เขาท้าทายด้วยในครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา
“ลุงฝูหนิง กฎนั้นเป็น
