บทที่418 วาสนาที่นำพามาให้เจอหน้ากันเพียงครั้งเดียว
“ยันเจียง” หูเซอร์หยวนพูดทวนคำตอบอีกครั้งหนึ่ง มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มลึกลับ
“คุณหนูหูเป็นคนที่ไหนครับ?” เฉินเฟิงหันไปมองหูเซอร์หยวน ที่เขาบอกว่ายันเจียง แต่ไม่ได้บอกว่าเมืองชางโจวนั้น เป็นเพราะกำลังลองเชิงหูเซอร์หยวน
เขาอยากรู้ หูเซอร์หยวนรู้หรือเปล่าว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นใคร
ถ้าหากหูเซอร์หยวนรู้ว่าเขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้ามา เช่นนั้นการที่เขาพูดว่ายันเจียง หูเซอร์หยวนต้องประหลาดใจ
ถ้าหากหูเซอร์หยวนรู้ว่าตัวตนของเขาคือใคร ถ้าเขาพูดว่ายันเจียง หูเซอร์หยวนต้องไม่ประหลาดใจ
ครั้งนี้เฉินเฟิงคิดผิดแล้ว
สีหน้าของหูเซอร์หยวนดูนิ่งสงบ นอกจากรอยยิ้มลึกลับของเธอแล้ว เธอไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรที่เฉินเฟิงอยากจะเห็น แต่เธอกลับถามคำถามยากๆกับเฉินเฟิง：“พี่เฟิงลองเดาดูสิคะ ว่าฉันเป็นคนที่ไหน?”
“เดา?” เฉินเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย ตามด้วยยิ้มเศร้าแล้วส่ายหน้า：“คุณหนูหูอย่าทำให้ผมลำบากใจเลยครับ ผมเดาไม่ได้หรอก”
“เดาไม่ได้?” มุมปากของหูเซอร์หยวนกระตุกยิ้ม：“พี่เฟิงต้องการคำใบ้ไหมคะ?”
“ต้องการครับ” เฉินเฟิงยิ้มบางๆ เขาอยากจะรู้จริงๆ หูเซอร์หยวนซ่อนอะไรเอาไว้ แล้วข้างในนั้นคืออะไรกันแน่
“พี่เฟิงจำได้ไหมคะว่าแม่ของพี่เป็นคนที่ไหน?” หูเซอร์หยวนจ้องมองไปที่เฉินเฟิง เธอพูดทีละคำ
แม่?！
ม่านตาของเฉินเฟิงหดเล็ก หูเซอร์หยวนพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร?
หรือว่าเธอ เกี
