ค่ะ” เซียวรั่วชี้ไปที่ประตูใหญ่ของเจียงหมั่นโล๋ จากนั้นเธอก็พูดเสริม:“พี่เฟิง เพื่อนของฉันรอพี่ข้างในค่ะ”
“ตอนแรกพวกเธอก็อยากจะยืนรอพี่ด้านนอกกับฉัน แต่พวกเธอแต่ละคนเป็นคนสวยๆทั้งนั้น คนสวยๆอย่างพวกหนูยืนอยู่ด้วยกัน คนที่ไม่รู้คงคิดว่าพวกหนูเป็นพนักงานต้อนรับของเจียงหมั่นโล๋ ดังนั้นฉันก็เลยให้พวกเพื่อนเข้าไปรอด้านในค่ะ” เซียวรั่วโกหกหน้าตาย ความเป็นจริง ไม่ได้เป็นเพราะพวกเธอเหมือนพนักงานต้อนรับ เธอจึงให้เพื่อนๆเข้าไปด้านใน
แต่เป็นเพราะเมื่อกี้พวกเธอแค่ยืนตรงหน้าประตูประมาณสิบนาทีเท่านั้น ก็มีผู้ชายประมาณเจ็ดถึงแปดคนที่แสนขี้อวดมาขอวีแชทพวกเธอ อีกทั้งยังมีคนหนึ่งที่รวยมากๆ เขาเดินมาแล้วเสนอเงินหนึ่งล้านหยวนเพื่อเอาพวกเธอไปเลี้ยงดู
อย่างไม่ต้องสงสัย คนรวยคนนี้ถูกเพื่อนๆของเธอพูดตอบกลับอย่างน่าสงสาร ถึงขั้นลงไม้ลงมือ สุดท้ายถึงขั้นต้องให้ผู้จัดการของเจียงหมั่นโล๋ออกมาจัดการ
ถ้าไม่มีผู้จัดการของเจียงหมั่นโล๋ วันนี้คนรวยคนนั้นจะได้เดินออกไปจากเจียงหมั่นโล๋หรือไม่ยังเป็นปัญหา
เรื่องพวกนี้ เซียวรั่วให้เฉินเฟิงรู้ไม่ได้เด็ดขาด เธอกลัวว่าถ้าเฉินเฟิงรู้ว่าเพื่อนของเธอนิสัยดุร้ายกันขนาดนี้ เขาจะตั้งแง่กับเพื่อนของเธอ
“อื้ม พวกเราเข้าไปกันเถอะ อย่าให้พวกเธอรอนานเลย” เฉินเฟิงไม่ได้คิดอะไรมาก ความเป็นจริง เขาเองก็ไม่อยากให้ผู้หญิงสวยๆมายืนตรงหน้าประตูเพื่อรอเขา แค่เซียวรั่วคนเดียว ก็ทำให้สายตาอิ
