บทที่ 414 ความคิดตื้นๆของหลินหลัน
หลังจากที่เงียบอยู่นานครู่หนึ่ง ในที่สุดเฉินเฟิงก็เอ่ยปากพูด：“ผมไม่เป็นไร”
ถึงแม้เสี้ยเมิ่งเหยาจะไม่ได้พูดออกมาชัดเจน แต่เฉินเฟิงกลับรู้ดี สิ่งที่เสี้ยเมิ่งเหยาถามก็คือ สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่สะพานปินเจียง
“แล้วเธอละคะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาถามอีกประโยค
เฉินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง：“เธอก็ไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วค่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นมา สำหรับหลินหวั่นชีว เธอมีความรู้สึกหนึ่งที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้
จะบอกว่าเกลียด เธอก็ไม่ได้เกลียด
เพราะถึงยังไงในช่วงเวลาคับขัน หลินหวั่นชีวยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อช่วยเฉินเฟิง
แค่ข้อนี้ เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะเกลียดหลินหวั่นชีวแล้ว
ผู้หญิงคนนี้ รักเฉินเฟิงมากเหมือนเธอ
แต่จะบอกว่า เธอก็ไม่ชอบผู้หญิงคนนี้
เพราะถึงอย่างไรการปรากฏตัวของหลินหวั่นชีว ทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเฉินเฟิง อยู่ในอันตรายเป็นครั้งแรก
เฉินเฟิงไม่รู้ว่าตอนนี้เสี้ยเมิ่งเหยากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาพอจะเดาได้บ้างเล็กน้อย
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เขาคงบอกกับเสี้ยเมิ่งเหยาไปแล้ว ระหว่างเขากับหลินหวั่นชีว ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน
แต่เวลานี้ เขากลับพูดไม่ออก
เขาถามใจตนเองแล้วรู้สึกละอาย
ผ่านเรื่องแบบนี้ เป็นไปได้ยังไงที่ในใจของเขาจะไม่มีหลินหวั่นชีว?
เขาเป็นเพียงแค่คนธรรมดา เขาไม่ใช่เทพ หัวใจของเขาไม่ได้ทำจากเหล็ก
ในช่
