บทที่ 71 เจ้าสามารถทำการใหญ่ได้
ในชั่วขณะที่ลวี่หยางรายงานต่ออิ๋นซานเจินเหรินนั้น บรรพชนตระกูลอวิ๋นที่อยู่ในแดนลับก็พลันรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างสั่นสะท้าน ราวกับมีมหันตภัยกำลังจะมาถึง
“…คือร่างจำแลงของเจ้าหรือ?”
บรรพชนตระกูลอวิ๋นรีบขยับนิ้วคำนวณทันที เพียงชั่วพริบตาก็เข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “สุดท้ายก็ไม่อาจหลีกพ้นเคราะห์กรรมได้เลย”
การกลับชาติมาเกิดครั้งนี้ของเขา เน้นไปที่การปิดบังเร้นลับเป็นสำคัญ
ทั้งหมดต้องอาศัยจ้าวสำนักนิกายกระบี่คุ้มครองปกปิดฟ้า จึงไม่ถูกผู้ใดพบเห็น ทว่าหากความลับแตก ต่อให้เป็นจ้าวสำนักนิกายกระบี่ก็มิอาจช่วยเขาออกไปได้
กล่าวอีกนัยหนึ่ง การเดิมพันสุดท้ายด้วยชีวิตของเขาได้ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ภารกิจที่จ้าวสำนักมอบหมายไม่อาจสำเร็จ การหวนคืนสู่ขั้นวางรากฐานก็ไม่เหลือความหวัง และเมื่อสูญเสียเขาไป ตระกูลอวิ๋นในนิกายกระบี่ก็ย่อมตกต่ำฮวบฮาบ ไม่อาจดำรงฐานะเป็นตระกูลเซียนขั้นวางรากฐานผู้สูงศักดิ์ดังเดิมได้ กระทั่งมีวี่แววถึงคราวล่มสลาย…
“…ไม่ ยังมีโอกาสอยู่!”
บรรพชนตระกูลอวิ๋นหันมองลวี่หยาง แววตาฉายประกายฆ่าฟันน่าสะพรึง ความเกลียดชังที่มีต่อลวี่หยางมากจนแม่น้ำทั้งสามสายก็ชะล้างไม่หมดสิ้น
ถัดมาเพียงพริบตาเดียว เขาก็เผยสีหน้ามุ่งมั่นเด็ดขาด
เพียงความคิดผุดขึ้น เดิมทีมหาวิชาเทพแสงทองคำไท่อี่ที่โอบล้อมอยู่รอบกายเขาก็พลันหมุนย้อนรวบกลับ รุดรวมเ
