บทที่ 411 ไม่เกี่ยวข้องกับฉัน
เสี้ยเมิ่งเหยาที่จู่ๆก็ระเบิดอารมณ์ออกมาแบบนั้น ทำให้ทุกคนต่างพากันตกใจ โดยเฉพาะหลินหลัน เวลานี้เธอไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ผู้หญิงที่น่าเกรงขามตรงหน้า จะเป็นลูกสาวที่เคยอ่อนโยนของตน
หลินเย่นเองก็นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง แต่เธอดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
หลังจากดึงสติกลับมา หลินเย่นโมโหเป็นอย่างมาก เธอชี้หน้าเสี้ยเมิ่งเหยาแล้วด่าทอเสียงดัง：“คนมีพ่อแต่ไม่มีแม่คอยสั่งสอน！แกกล้าพูดสิ่งที่แกพูดเมื่อกี้อีกครั้งหนึ่ง…..”
“เพี๊ยะ”
ยังไม่ทันพูดจบ เสียงตบเข้าที่ใบหูของหลินเย่นดังขึ้น ขัดจังหวะสิ่งที่เธอกำลังพูด
หลินเย่นนิ่งค้าง
หลินหลันเองก็นิ่งค้าง
สีหน้าของถางรั่วเสวี่ยนไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตนเห็น
มีเพียงเสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้นที่นิ่งงัน “ฉันเคยบอกแล้ว ให้เธอพูดดีๆ หน่อย”
“ทำไมเธอถึงไม่ฟัง”
“แก……แกกล้าตบฉันหรอ?” หลินเย่นกุมหน้าตนเอง มองดูเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยแววตานิ่งค้าง เหมือนว่าตบนี้ทำให้เธอถึงกับตกตะลึง
“ทำไมต้องไม่กล้าด้วย?”
เสี้ยเมิ่งเหยาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งงัน
ความนิ่งสงบของเธอ ทำให้หลินเย่นระบิดอารมณ์ทันที
“อ๊าก！ฉันจะสู้กับแกให้ตายกันไปข้างหนึ่ง！”
หลังจากเสียงกรีดร้อง หลินเย่นแยกเขี้ยวทำมือเป็นกรงเล็บพุ่งเข้าหาเสี้ยเมิ่งเหยา
สีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาเย็นยะเยือก เธอยกมือขึ้น ตบเข้าที่หน้าของหลินเย่นอีกครั้ง
“เพี๊ยะ”
หลังจากสิ้นเสียงตบ หลินเย่นหมุนตัวหลายตลบอยู่ที่เดิม บน
