ขาก็จะไม่มีวันให้อภัยเสี้ยเมิ่งเหยาอีกต่อไป
“ประธานหวาง คุณรอเดี๋ยวสิ คุณอย่าเพิ่งไป……” เมื่อหวางเต๋อฝูลุกขึ้นและเดินจากไป หลินหลันก็ตื่นตระหนก และรีบไปข้างหน้าเพื่อขวางหวางเต๋อฝูไว้ แต่กลับถูกหวางเต๋อฝูสะบัดออกไป
ในที่สุด ทำได้เพียงแค่เฝ้าดูหวางเต๋อฝูออกจากฮงเยคลับ
“ปัง!”
หลินหลันคว้าถ้วยน้ำชาบนโต๊ะ ทิ้งลงบนพื้นอย่างดุเดือด เธอกรีดร้อง และชี้ไปที่จมูกของเสี้ยเมิ่งเหยาและด่าว่า: “เสี้ยเมิ่งเหยา แกมันสารเลว!”
“หลินเย่น ดูแลช่องปากของคุณให้สะอาดเถอะ!” ใบหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาเปลี่ยนเป็นเย็นชา เธอไม่มีความรู้สึกใดๆกับครอบครัวของหลินเย่น หลังจากเหตุการณ์ครั้งก่อน เธอยิ่งเกลียดครอบครัวของหลินเย่นมากยิ่งขึ้น
การนัดดูตัวครั้งนี้ สุดท้ายครอบครัวของหลินเย่นเองที่คอยยุยงบงการให้หลินหลันลงมือทำ
“เธอชื่ออะไร? นังสารเลง ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เหรอ!” หลินเย่นรู้สึกโกรธ เฉินเฟิงก็เรียกชื่อเธอโดยตรง ไม่เป็นไรหากเธอไม่เคารพ เสี้ยเมิ่งเหยามีสิทธิ์อะไร กล้าเรียกชื่อเธอโดยตรง ไม่เคารพเธอเลย!
“เด็กหรือผู้ใหญ่?! เธอคิดว่าเธอคู่ควรแล้วหรือ? !” เสี้ยเมิ่งเหยายิ้มเยาะ เธอเคยอ่อนแอมาก่อน และเธอก็ไม่ได้อ่อนแอแล้วจริงๆ เธอเพียงแค่ไม่อยากไปโต้เถียงกับพวกหลินเย่นก็เท่านั้น
แต่วันนี้ เธอกลับพบว่า ยิ่งเธอไม่อยากโต้เถียงกับคนเหล่านี้ คนเหล่านี้ก็ยิ่งผยองลำพองตัว!
ม้าดีถูกคนขี่ คนดีถูกคนรังแก!
เธอไม่อยากโดนคนอ
