คุนยิ้ม ประโยคต่อไปไม่ได้พูดต่อ แม้ว่าจะมีแต่คนที่ฉลาดเท่านั้นที่มองออกว่า เขามารับผิดขอโทษ ทั้งหมดเป็นเพราะเห็นแก่หน้าเฉินเฟิง แต่คืนนั้นที่ล่วงเกินจริงๆแล้ว ก็คือหลินหวั่นชีว ถ้าหากว่าไม่ได้รับการให้อภัยจากหลินหวั่นชีว แม้ว่าเฉินเฟิงจะให้อภัยเขา ก็ไม่มีประโยชน์
“ฉันจะบอกชีวหวั่น”เซียวรั่วพยักหน้า ในใจมีความสับสน หลิวคุนและอู่จื้อเคอมีชื่อเสียงเรื่องอันธพาล ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยจงไห่ คนที่ทำให้พวกเขากลัวได้ มีไม่มาก
เมื่อก่อนเซียวรั่วไม่เคยคิดเลย จะมีวัน ที่สองคนนี้จะขอร้องเธออย่างต่ำต้อย
ทั้งหมดนี้ แน่นอนว่าเป็นเพราะความดีความชอบของเฉินเฟิง
ไม่นาน เวลาก็ผ่านมาถึงวันต่อมา
เฉินเฟิงขับรถมาที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยจงไห่
ถึงหน้าประตูมหาลัยถึงพบว่า หลินหวั่นชีวที่น่ารัก รออยู่ตรงนั้นนานแล้ว
หลินหลั่นชีวในวันนี้ สวมใส่อย่างมิดชิด
เท้าใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว ด้านล่างสวมกางเกงขายาวลายสก็อต ข้างบนสวมเสื้อเชิ้ตลายทางสีน้ำเงิน ใบหน้าเรียบๆ ไม่มีการแต่งหน้าใดๆ ให้ความรู้สึกสะอาดบริสุทธิ์
“พี่เฉินเฟิง มาแล้วเหรอ”มองเห็นเฉินเฟิง ใบหน้าสวยของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นสีแดงโดยอัตโนมัติ แม้ว่าจะรู้ ตัวเองกับเฉินเฟิงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ทุกครั้งที่เจอเฉินเฟิง หัวใจของเธอจะเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้
“อืม รีบขึ้นรถเถอะ”เฉินเฟิงพยักหน้าเบาๆ หลินหวั่นชีวชอบเขา เขาดูออกอย่างแน่นอน แต่ใจของเขา กลับถูกเสี้ยเมิ่งเห
