ก้าวโดยไม่รู้ตัว เตรียมจะถามให้ชัดเจน
เวลานี้ เงาปรากฏในสายตาของเขาอีกครั้ง
มองเห็นเงานั้น จู่ๆรูม่านตาของเฉินเฟิงก็ถูกล็อค
คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเสี้ยเมิ่งเหยา！
ทำไมเสี้ยเมิ่งเหยามาอยู่ที่นี่?！
เมื่อกี้หลินหลัน หลินเย่น ถางรั่วเสวี่ยนบังเสี้ยเมิ่งเหยาไว้ ดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นเสี้ยเมิ่งเหยา ตอนนี้ถึงมองเห็น ในห้องอาหารนั่งรวม นอกจากเสี้ยเมิ่งเหยาและหลินหลัน ยังมีผู้ชายวัยกลางคนอีกคน ชายวัยกลางคนผู้นี้มีใบหน้าที่ดูดี ออร่าที่สง่างาม แพร่ซ่านลมหายใจที่แสนอบอุ่นออกมาทั้งตัว
เวลานี้ เขายิ้มและมองไปที่เสี้ยเมิ่งซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ความพึงพอใจในดวงตา โดยไม่มีการปกปิดแม้แต่น้อย
เมื่อเทียบกับชายวัยกลางคน ใบหน้าสวยของเสี้ยเมิ่งเหยาเย็นชาเล็กน้อย ในความเย็นชานี้ แฝงไปด้วยความโกรธ
แต่ว่าเวลานี้ เสี้ยเมิ่งเหยายังไม่ได้ระเบิดความโกรธออกมา
“พี่เฟิง พี่สะใภ้ ทางนี้….”
เมื่อเห็นเฉินเฟิงไม่เคลื่อนไหว อู่จื้อเคอคิดว่าเฉินเฟิงหาทางออกไม่เจอ อดไม่ได้ที่จะเตือนออกมา
เสียงของอู่จื้อเคอ จู่ๆก็ดึงดูดความสนใจของหลินหลันและคนอื่นๆ
สายตาหลายคู่มองมา
