บูรณ์ครบถ้วน ทว่าไม่ว่าจักนับซ้ำกี่ครา คำนวณใหม่กี่ครั้ง ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
แท้จริงแล้วคือฟ้าและดินบกพร่อง มนุษย์โลกก็เป็นเพียงความฝันหนึ่ง?
นับแต่นั้น ‘บัณฑิตใจนักปราชญ์’ ผู้เคยสะบัดพัดขนนก งามสง่าเปี่ยมเสน่ห์ ก็แปรเปลี่ยนเป็นชายซอมซ่อ เอาแต่ดื่มเหล้า ปล่อยชีวิตให้ล่วงเปล่า
วันนี้ เขาได้เห็นความจริง
จนกระทั่งวินาทีนี้ หวังโป๋หย่วนจึงฟื้นคืนบุคลิกองอาจของ ‘บัณฑิตใจนักปราชญ์’ มองนภา ในนัยน์ตาแฝงความวางใจปนเสียดาย
“น่าเสียดาย… หากได้เห็นฟ้าดินที่แท้จริงสักครั้ง คงเป็นเรื่องอันน่ายินดี…..”
ถัดมาเพียงพริบตา ร่างกายก็เลือนหาย
ทั้งนครเทียนจิงก็หายไปจากพื้นดิน สรรพชีวิตไร้ร่องรอย เหลือไว้เพียงคฤหาสน์ของบรรพชนตระกูลอวิ๋น และลวี่หยางที่ลอยค้างฟ้า
เพียงชั่วกะพริบตา ลวี่หยางก็ใช้สิทธิ์แห่งแดนลับลบเลือนทั้งนครเทียนจิง สรรพชีวิตทั้งมวลถูกเก็บไปไว้ในส่วนลึกที่สุดของแดนลับหลอมวิชา รอศิษย์รุ่นถัดไปเปิดใช้พวกเขาอีกครั้ง ส่วนพื้นที่นครเทียนจิงก็ถูกเขาบีบอัดให้แน่นลงรอบกายบรรพชนตระกูลอวิ๋น
เช่นนี้แล้ว ห้วงมิติก็ถูกควบแน่น บรรพชนตระกูลอวิ๋นก็มิอาจเหินหนีไปในความว่างเปล่าได้
“ลวี่หยาง…..”
น้ำเสียงบรรพชนตระกูลอวิ๋นแฝงทั้งความหวาดหวั่นและอัดอั้น
หวาดหวั่น เพราะพลังของลวี่หยางยามนี้มิใช่สิ่งเขาจะดูแคลนได้อีก อัดอั้น… เพราะทุกสิ่งล้วนเกิดจากตัวเขาเอง!
หากไร้เขา ลวี่หยางแม้บรรลุวิช
