บทที่ 397 เพื่อนเก่า
หลังจากการเดี่ยวเปียโนของไป๋เหวินซั่ว ตามมาด้วยการแสดงเดี่ยวไวโอลิน
พอจบการแสดงเดี่ยวไวโอลินเสร็จ ก็เป็นรายการเด่นของคืนนี้ เจ็ดนางฟ้าสู่โลกมนุษย์!
เจ็ดนางฟ้าสู่โลกมนุษย์เป็นการเต้นรำแบบโบราณ คนที่แสดงเป็นเจ็ดนางฟ้าต่างเรียกได้ว่าเป็นนางฟ้าตัวจริงกันทั้งนั้น
เอาแค่คนเดียวมายืน ต่างเป็นสาวสวยระดับดาวมหาลัยทั้งนั้นเลย
หนึ่งในนั้น หลินหวั่นชีวดูโดดเด่นที่สุด
เธอเหมือนดวงจันทร์กระจ่างท่ามกลางหมู่ดาว พอออกมา ก็ดึงดูดสายตาทุกคนพุ่งไปที่เธอ
กระโปรงยาวสีขาวบวกกับเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น หลินหวั่นชีวในตอนนี้ประหนึ่งเทพธิดาลอยละล่องมาสู่โลกมนุษย์จริงๆ!
ภายใต้เสียงดนตรีที่อ่อนโยน หลินหวั่นชีวเขย่งเท้าเต้นบัลเล่ต์
ทุกสายตาและรอยยิ้มของเธอคอยดึงดูดจิตวิญญาณคน พาให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ
ทุกคนในงานพากันมองตาเคลิ้ม
ไม่มีอะไรต้องแปลกใจเลย หลังจากคืนนี้เป็นต้นไป ชื่อของหลินหวั่นชีวจะโด่งดังคับมหาลัยจงไห่แน่นอน
เพลงสิ้นสุดลง
หลินหวั่นชีวโค้งคำนับก่อนลงจากเวที
แต่นักศึกษากว่าสองหมื่นคนด้านล่างเวทีกลับยังไม่หลุดจากภวังค์
เหมือนอารมณ์ยังค้างคา
จนกระทั่งหลินหวั่นชีงหายไปจากเวที ด้านล่างถึงมีเสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้น
“พี่เฉินเฟิง”
“หวั่นชีว” เฉินเฟิงยิ้มมองสาวน้อย บางทีอาจเพราะต้องออกแรงเต้นบนเวทีไปไม่น้อย ใบหน้าของสาวน้อยถึงแดงระเรื่อชวนมองมากยิ่งขึ้น
“พี่เฉินเฟิง พี่คิดว่าหวั่นชีว…เต้นเป
