บทที่ 396 มีเพื่อนขึ้นมาดื้อๆ
“รีบไปดูเร็วว่าไป๋เหวินซั่วเป็นไรไหม!”
อธิการบดีเหอตกใจกับฝีมือเฉินเฟิงเหมือนกัน แต่เขาได้สติก่อน รีบให้คนไปดูอาการไป๋เหวินซั่ว ถึงวันนี้ไป๋เหวินซั่วจะทำมหาลัยจงไห่หน้าแตกย่อยยับ แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นลูกชายของไป๋เสี้ยวเทียน ดังนั้นจะเกิดเรื่องไม่ได้
ไม่นาน หัวหน้าฝ่ายก็พาอาจารย์สองสามคนวิ่งไปดูและตรวจร่างกายไป๋เหวินซั่ว
“อธิการบดีเหอ ไป๋เหวินซั่วเขา…เขาแค่สลบไปครับ” หัวหน้าฝ่ายพูดพลางปาดเหงื่อที่หน้าผากออก
พอรู้ว่าไป๋เหวินซั่วไม่เป็นไร อธิการบดีเหอก็ถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นเขาเบนสายตาไปที่เฉินเฟิง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ตะคอกอย่างไม่พอใจว่า: “ยามไปไหนกันหมด? ทำไมปล่อยคนแปลกหน้าเข้ามาได้! เกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วรับผิดชอบกันไหวไหม?”
พอเห็นอธิการบดีเหอโมโหขนาดนี้ ยามมหาลัยอดสะท้านเยือกไม่ได้
คนมีตาก็ดูออกทั้งนั้นว่า อธิการบดีเหอจะหาเรื่องเฉินเฟิง
เพราะวันนี้เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเฉินเฟิงเลย ถ้าไม่มีเฉินเฟิง เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น
“ยังไม่รีบไปคุมตัวเขาเอาไว้อีก โทรแจ้งตำรวจเลย!” อธิการบดีเหอตะคอกร่ายยาว ไม่ว่ายังไงเฉินเฟิงต่อยไป๋เหวินซั่วสลบเป็นเรื่องจริง ดังนั้นมีแต่โยนเฉินเฟิงให้ตำรวจ ถึงจะดึงมหาลัยจงไห่ออกจากเรื่องนี้ได้
ยามหลายคนพยักหน้าเตรียมตัวขึ้นเวที
ตอนนี้เองพวกเขาได้ยินเสียงหนึ่งพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน: “อธิการบดีเหอ แจ้งความทำไมคะ?”
“ถ้า
