๋เหวินซั่วเบิกตากว้าง เขารู้สึกเหลือเชื่อมาก นี่เจ้าโง่เฉินเฟิงสมองจมน้ำแล้วหรือไง มันมองไม่ออกเลยหรอว่าสิ่งที่ตัวเขาเองถนัดมากที่สุดคือเปียโนน่ะ?
เสียงฮือฮากึกก้องเมื่อกี้ตอนเขาเดี่ยว 《เฟือร์เอลีเซอ》 เฉินเฟิงมองไม่เห็นหรือไง?
“แน่ใจ” เฉินเฟิงยิ้มบาง ไป๋เหวินซั่วอยากฉีกหน้าเขา เขาเองก็ใช่ว่าไม่อยากฉีกหน้าไป๋เหวินซั่วนี่นา ไป๋เหวินซั่วพึ่งจะเดี่ยว《เฟือร์เอลีเซอ》และได้หน้าไปมากโขอยู่นี่ งั้นฉันจะใช้ความสามารถที่แท้จริงเหยียบนายให้จมดินอยู่ภายใต้ฝ่าเท้าฉันนี่แหละ
“ดี ดี ดี! ฮะฮะฮะ ฉันไม่คิดเลยว่าแกจะตาไร้แววขนาดนี้” ไป๋เหวินซั่วดีใจมาก เขาพูดคำว่าดีติดกันสามครั้ง เฉินเฟิงแข่งเปียโนกับเขา นี่มันคือการปล่อยไก่ของหนูต่อหน้าราชสีห์ชัดๆ
“แกจะเล่นเพลงอะไร?” ไป๋เหวินซั่วถาม ไม่รอเฉินเฟิงตอบ เขาก็ซ้ำอีกคำว่า: “บอกก่อนเลยนะ ไม่ว่าแกจะเล่นเพลงอะไร ฉันจะเล่นเพลงเดียวกันกับแก”
มีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะหยามน้ำหน้าเฉินเฟิงได้จั๋งหนับ ทำให้เฉินเฟิงรู้ว่า ความแตกต่างระหว่างคนกระจอกกับคุณชายอย่างเขาน่ะมันมากแค่ไหน
เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆพลางว่า: “《เฟือร์เอลีเซอ》”
“อะไรนะ?!”
“แกจะเล่น 《เฟือร์เอลีเซอ》?!”
เฉินเฟิงพูดจบ ไป๋เหวินซั่วเบิกตากว้าง ไอ้กระจอกนี่ไม่กลัวตายหรือไง แข่งบุ๋นแล้วเลือกแข่งเปียโนว่าแย่แล้ว เพลงที่จะแข่งดันเหมือนของเขาอีก มันไม่รู้คำว่าตายสะกดยังไงจริงๆหรอ?
“ทำไม มีปัญหาหรอ?” เฉินเฟิงถามเสียง
