บทที่ 69 ร่างศักดิ์สิทธิ์บรรลุผล
ภายในแดนลับหลอมวิชา
ลวี่หยางร่างจริงปลอดภัยดี นั่งขัดสมาธิอยู่ในถ้ำบำเพ็ญ ส่วนเสียงสาปแช่งของจีสงอิงก่อนตายก็หาได้ใส่ใจแม้แต่น้อย เวลานี้มีเพียงความปลื้มปีติเต็มเปี่ยมในใจ
“วิชาจอมปราชญ์ขโมยสวรรค์…สำเร็จแล้ว!”
ลวี่หยางลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองฟ้า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือแม่น้ำปราณสีม่วงสายหนึ่ง นี่ก็คือพลังโชคชะตาที่รวมมาจากสิ่งมีชีวิตหนึ่งร้อยสี่สิบล้านคนในแดนลับทั้งมวล!
พลังโชคชะตาของวิถียุทธ์
และในชั่วขณะนี้เอง ลวี่หยางก็ราวกับกำลังอาบอิงอยู่ในโชคชะตานั้น แม่น้ำปราณสีม่วงเจิดจ้าโถมกระหน่ำหลั่งไหล ประหนึ่งทำให้เขากลายเป็นศูนย์กลางแห่งสรรพสิ่งทั้งหล้าในบัดดล
ในขณะเดียวกัน สิ่งมีชีวิตหนึ่งร้อยสี่สิบล้านชีวิตในแดนลับหลอมวิชาตั้งแต่คนธรรมดาสามัญเบื้องล่าง ไปจนถึงเทียนเหรินเบื้องบน ในยามนี้ล้วนในใจบังเกิดสัมผัสรู้ ต่างคนต่างเงยหน้ามองฟ้า ในความคลุมเครือราวกับได้เห็นร่างทองอันโอ่อ่าตระการตาร่างหนึ่งผุดขึ้นมาจากพื้นดิน สง่างามเคร่งขรึม โลกิยะที่ม้วนตลบประคองเขาให้ค่อยๆ ไต่ระดับสูงขึ้นไป…
“กฎเกณฑ์เสริมส่งกาย ร่างศักดิ์สิทธิ์บรรลุผล!”
ลวี่หยางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในวินาทีนั้นเขารู้สึกถึงเจตจำนงแห่งมรรคผลที่เคยมีเพียงมหาวิชาเทพหรือเจินเหรินวางรากฐานจึงจะรับรู้ได้เท่านั้น ประหนึ่งการ ‘เหินสู่สวรรค์’ อย่างแท้จริง
‘ระดับความสูง’ ของเขากำลังยกระดับขึ้น!
กระแสโชคชะตาไร้
