ัวเขาเอง ก็ไม่อาจทำลายระบบวิถียุทธ์นี้ได้อีกต่อไปแล้ว!
เพราะในทางทฤษฎีแล้ว“เทียนเหรินแห่งวิถียุทธ์ที่เทียบเท่าขอบเขตรวมลมปราณสมบูรณ์” นั้น เป็นทางตันโดยสิ้นเชิง! ไม่ใช่แค่กับลวี่หยาง…แม้แต่เขาเองก็ไม่ต่างกัน!
ยิ่งไปกว่านั้น “ขอบเขตฝ่าทลายห้วงมิติ” ที่ลวี่หยางสร้างขึ้น เขา…ไม่อาจหาข้อพิรุธได้เลย!
เพราะหลังฝ่าทลายห้วงมิติ คนก็หายไปทันที เรื่องที่ไม่มีพยานให้ตรวจสอบเช่นนี้ ต่างฝ่ายก็ย่อมมีเหตุผลของตนเองทั้งสิ้น แล้วเขาจะใช้สิ่งใดมา ลบล้างข้อเท็จจริงนั้นได้เล่า?
ทางเดียวที่จะทำลายแผนนี้ได้ คือต้องสร้าง “หนทางที่แท้จริง” ที่ไม่ใช่การฝ่าทลายห้วงมิติ เป็นวิถียุทธ์ที่สามารถฝ่าทะลุถึงขั้นวางรากฐานได้โดยสมบูรณ์!
…แต่เขาในอดีตชาติ ก็เป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตวางรากฐานขั้นต้นเท่านั้น! ความสามารถจำกัดถึงเพียงนี้ จะเอาอะไรมาคิดค้นหนทางฝ่าทะลุวางรากฐานได้เล่า?
เว้นเสียแต่จะเป็นเจินจวินระดับโอสถทองคำลงมาเกิดใหม่ยังจะพอมีหวัง!
…มิฉะนั้น ก็ต้อง สังหารทุกผู้คนที่ได้เห็นภาพลวี่หยางฝ่าทลายห้วงมิติ! …แต่กระนั้น จะมีประโยชน์อันใด? สุดท้ายก็แค่ เปิดเผยตัวตนของเขาโดยไม่จำเป็นเท่านั้นเอง!
กล่าวอีกนัยหนึ่งเส้นทางของลวี่หยางในการ บรรลุ “วิชาจอมปราชญ์ขโมยสวรรค์” …ไม่มีทางหยุดยั้งได้อีกแล้ว!
“สารเลว! สารเลวเอ๊ย!!!”
เมื่อคิดถึงจุดนี้ แม้แต่ฟันของบรรพชนตระกูลอวิ๋นก็แทบจะแหลกละเอียดด้วยความเคียดแค้น! เขาไม่เคยคาด
