องหวั่นชีวด้วยแล้ว”
“อย่าให้เขาทำหวั่นชีวแปดเปื้อน คืนนี้พวกเราต้องสั่งสอนให้เขาจำไปชั่วชีวิตเลย ให้เขาเข้าใจว่า หวั่นชีวไม่ใช่ใครที่ขยะอย่างเขาจะอาจเอื้อมได้”
ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนเย่อหยิ่งไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
ถ้าเฉินเฟิงเป็นลูกคุณชายหรือดีกว่าพวกเขา เขาได้หลินหวั่นชีวไปก็สมควรอยู่ แต่เฉินเฟิงกลับเป็นแค่ไอ้กระจอกที่ไม่มีอะไรเลย ขยะแบบนี้ ถือสิทธิ์อะไรได้เทพธิดาของพวกเขาไป?
“พี่เฟิง วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งร้อยปีของมหาลัยจงไห่ ครั้งนี้ทางมหาลัยให้ความสำคัญมาก ดังนั้นครึ่งเดือนก่อน ทางมหาลัยก็เตรียมงานฉลองนี่ไว้แล้ว
“ในฐานะที่เป็นงานฉลองครบรอบมหาลัยที่ยิ่งใหญ่ ทางมหาลัยยิ่งให้ความสำคัญอย่างมาก ไม่เพียงเตรียมรายการเด่นๆไว้มากมาย แถมยังเชิญดาราและศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงมากมายมาด้วย”
“ผู้ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยคนนั้นคือเลขาอันดับหนึ่งของเมืองจงไห่ ชื่อหยางเจี้ยนโสง เรื่องราวใหญ่น้อยในเมืองจงไห่ล้วนผ่านมือเขาทั้งสิ้น”
“ผู้ชายตัวเตี้ยที่ใส่อาร์มานี่ทั้งตัวคนนั้น เป็นประธานกรรมการใหญ่ของบริษัทเฟิงต้า ชื่อจูชิ่งเฟิง ตอนนี้ในบรรดาศิษย์เก่าที่จบการศึกษาไปแล้ว จูชิ่งเฟิงอาจไม่ได้ประสบความสำเร็จที่สุด แต่เขาเป็นคนที่รวยที่สุดแน่ๆ บริษัทเฟิงต้าของเขาเมื่อปีที่แล้วที่เกาะก๊างมีมูลค่าหุ้นเกือบถึงสามหมื่นแปดพันล้านแน่ะ”
เซียวรั่วทำการแนะนำฐานะเบื้องหลังของคนหลายคน และคอยสังเกตอารมณ์บนหน้าเฉินเฟิงไปด้
