เขาเรียบเฉยตลอด ทั้งไม่อิจฉาและนิ่งเฉย
ทำให้เซียวรั่วปวดหัว เธอพบว่า เธอเดาอะไรเฉินเฟิงไม่ได้เลย เฉินเฟิงตรงหน้าเธอไม่เหมือนชายหนุ่มมากหน้าหลายตาที่เธอเคยพบมาเลยสักนิด
ท่าทีเคร่งขรึมของเขาเหมือนก้อนหินอายุร้อยปีก็ไม่ปาน ไม่มีอารมณ์ใดๆโผล่ออกมาให้เห็นเลย
ในใจเซียวรั่วคิดยังไงเฉินเฟิงไม่รู้ ถ้ารู้เขาคงส่ายหน้าขำว่า เซียวรั่วเธอคิดตื้นเกินไปแล้ว
หยางเจี้ยนโสงกับจูชิ่งเฟิงอาจจะเป็นสุดยอดในสายตาคนปกติ
แต่ในสายตาเขา สองคนนั้นไม่มีอะไรเลย
ไม่พูดถึงอย่างอื่น แค่ดึงสือโพ่จุนออกมา ก็สะบัดพวกเขาสองคนไม่เห็นฝุ่นแล้ว
ทั้งสองคนนั้นจะทำให้เขารู้สึกอะไรได้ยังไง?
