ินเฟิง
“รายการของหวั่นชีวกี่โมงล่ะ?” เฉินเฟิงชะงักก่อนถาม เซียวรั่วเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับหลินหวั่นชีว แต่เรื่องแบบนี้ก็อธิบายลำบาก ยิ่งอธิบายยิ่งแย่ เขากับหลินหวั่นชีวรู้อยู่แก่ใจกันก็พอแล้ว
“เจ็ดโมงค่ะ พี่มาก่อนดีกว่านะคะ เกิดมาช้าจะไม่ได้เห็นหวั่นชีวเอานา” เซียวรั่วยิ้มบอก
“ได้” เฉินเฟิงยิ้มเศร้าก่อนวางสาย ก่อนหันไปมองนาฬิกา พบว่าจะหกโมงแล้ว ถ้ารายการของหลินหวั่นชีวคือเจ็ดโมง เขาควรจะไปตอนนี้เลย
รถใหม่ถูกหลี่เล่อเอาไปลงโปรแกรมอัดคลิปหน้ารถ เฉินเฟิงเลยได้แต่ขับซานตาน่ามือสองของหลี่เล่อไป
ถึงซานตาน่าคันนี้จะเป็นมือสอง แต่หลี่เล่อดูแลดีมาตลอด ขับขึ้นมาเลยสบาย
ตอนนี้ที่ด้านหลังเวทีแสดงของมหาลัยจงไห่
เซียวรั่วพึ่งวางสายลง ร่างงามแต่งหน้าเบาบางในชุดกระโปรงยาวสีขาวก็โผล่ออกมาสู่สายตาทุกคน
วินาทีที่ร่างงามปรากฏตัวออกมา ทีมงานและนักศึกษาต่างพากันกลั้นหายใจ
สวย!
สวยมาก!
ในสมองทุกคนโผล่บทกลอนออกมาบทหนึ่ง สาวงามเมืองเหนือ ทั้งโดดเดี่ยวและอิสระ เพียงเหลียวหลังทำคนทั้งเมืองสะท้าน พอหันกลับมาก็ทำคนทั้งประเทศศิโรราบให้!
หลินหวั่นชีวที่อยู่เบื้องหน้า งามล่มชาติล่มเมืองจริงๆ!
กระโปรงยาวสีขาวช่วยขับเรือนร่างอรชรของเธอให้ดูบอบบาง การแต่งหน้าบางเบาช่วยสะท้อนความงามอันใสสะอาดของเธอออกมา
ฟันขาวสะอาดใส ดวงหน้ากระจ่างเกลี้ยงเกลา
คำที่สรรเสริญความงามทั้งหมดตอนนี้ถูกเอามาใช้ที่ตัวเธอ
เธอเพียง
