เฟิงส่ายหัวว่า: “จะหนีไปไหนได้ล่ะ? ประเทศเราก็ใหญ่แค่นี้ หลิวหยวนชี่งจะหาใครสักคนง่ายจะตายไป”
“อีกอย่าง นายไม่หนียังพอว่า ถ้าหนีจริง หลิวหยวนชี่งสงสัยในตัวนายแน่”
หลี่เล่อทำหน้าเศร้า เฉินเฟิงพูดถูก จริง อาศัยอำนาจของหลิวหยวนชี่งแล้ว จะหาใครสักคนง่ายจะตายไป แถมตอนนี้การหนีเท่ากับว่าเป็นการยอมรับไปในตัวเลย
“กลับบริษัทเถอะ ไม่ว่าพวกเขาจะถามอะไรนาย ก็ตอบไปแค่ว่า ไม่รู้” เฉินเฟิงยิ้มตบไหล่หลี่เล่อ ที่จริงเขาไม่กังวลเลยสักนิดว่า บ้านหลิวจะสืบค้นมาถึงตัวเขากับหลี่เล่อได้
คนที่เห็นหน้าของเขาแค่คนเดียวคือหลิวเส้าฝู้
ฟางหย่าไม่มีแม้แต่โอกาสจะหันมามองเขา ก็โดนเขาตบท้ายทอยสลบไป ส่วนกล้องวงจรปิด…
จอมยุทธ์หั้วจิ้งอย่างเขาอยากทำลายหรือแม้กระทั่งหลบหลีกกล้องวงจรปิดแค่นี้จะยากหรอ?
เป็นไปตามที่เฉินเฟิงคิด ผู้เชี่ยวชาญยี่สิบกว่าคนที่หลิวหยวนชี่งส่งมาตอนนี้ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย ได้แต่คลำหาเบาะแส เหมือนมดในชามอ่างที่ร้อนรนวนหาทางออก แต่ก็หาไม่เจอ
ฟางหย่าคนเดียวที่มีโอกาสเจอหลิวเส้าฝู้ พอเข้าลิฟท์ก็สลบไปเลย กล้องวงจรปิดในลิฟท์โดนทำลายย่อยยับ ไม่ได้อัดภาพอะไรไว้เลย ส่วนที่อื่นยิ่งไม่เห็นร่องรอยหลิวเส้าฝู้เลย เหมือนหลิวเส้าฝู้หายตัวไปดื้อๆ
ตอนเฉินเฟิงกับหลี่เล่อเข้าบริษัท มีการ์ดสูทสีดำสองคนออกมาสอบปากคำพวกเขา มีเฉินเฟิงเป็นหลักประกันให้ หลี่เล่อกลับใจเย็นอย่างน่าประหลาด ให้ความร่วมมือตอบคำถามไหลลื่น
ส
