บทที่ 380 พ่อฉันรวยมาก
คำพูดสองประโยคนี้ลอยเข้าหูหลิวเส้าฝู้ ทำเอาหลิวเส้าฝู้โกรธแทบกระอักเลือด อะไรคือจะตบคนชื่อหลิวเส้าฝู้ หลิวเส้าฝู้ไปทำอะไรนายเนี่ย?!
ถึงในใจจะโกรธมาก แต่หลิวเส้าฝู้ก็ใจเย็นอย่างน่าประหลาดใจ เขาเห็นเฉินเฟิงทำท่าจะลงมืออีก เขารีบยกมือห้าม และขอร้องอีกครั้ง: “เดี๋ยวๆ มีอะไรพูดกันดีๆสิ มีอะไรพูดกันก่อน อย่าพึ่งตบ!”
“นายอยากพูดอะไร?” เฉินเฟิงมองหลิวเส้าฝู้อย่างเย็นชา
หลิวเส้าฝู้กลอกตาไปมาพลางว่า: “คืองี้นะ ฉันรู้ว่าคนอื่นส่งนายมา นายจะบอกฉันได้ไหมว่าคนนั้นเขาจ้างนายเท่าไหร่ให้มาตบฉัน?”
เฉินเฟิงยิ้มมุมปากอย่างสนุก เจ้าโง่หลิวเส้าฝู้นี่ คิดไปว่ามีคนส่งตัวเขามาทำร้ายตัวเองงั้นสิ
พอเห็นเฉินเฟิงไม่พูดอะไร หลิวเส้าฝู้เริ่มหวั่นใจ เขาปาดเหงื่อที่ขมับออก ยื่นนิ้วสองนิ้วออกไปพลางว่า:
“สองเท่า!”
“นี่นาย ไม่ว่าใครจ้างนายมาเท่าไหร่ก็ตาม ฉันสามารถให้ได้มากกว่าสองเท่าเลย! ตอนนี้โอนเลยก็ได้!”
“พ่อฉันเป็นประธานกรรมการใหญ่ของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป เขามีทรัพย์สินเป็นหมื่นล้านเลย เรื่องเงินนายไม่ต้องเป็นห่วง”
“งั้นหรอ?” เฉินเฟิงยิ้มหยันมุมปาก หลิวเส้าฝู้เห็นเขาเป็นพวกโง่เห็นแก่เงินแล้วสิเนี่ย
“ใช่ใช่ใช่ ถ้านายยังไม่วางใจ ฉันจะโทรให้พ่อฉันโอนเงินมาให้เลย” หลิวเส้าฝู้พูดด้วยรอยยิ้มขอร้อง แต่ซ่อนแววตาอาฆาตมาดร้ายไว้ไม่มิด ขอแค่ออกจากลิฟท์นี้ได้ เขามีเป็นร้อยเป็นพันวิธีที่จะฆ่าเฉินเฟิง!
“งั
