บทที่ 374 วังโฉงหยาง
“เอาล่ะ เลิกพูดกันได้แล้ว ทานกันเถอะ” หวางหงอี้เอ่ยเสียงแข็ง เพิ้งเย้นฟางหาเรื่องเอง โทษใครไม่ได้หรอก
“ไม่กินแล้ว จะกินอะไรอีกล่ะ!”
“ปึ้ก”
เพิ้งเย้นฟางตบโต๊ะเสียงดัง เธอลุกขึ้นพรวดและหมุนตัวเดินจากไป
“เขาไม่กิน พวกเรากินกัน” หวางหงอี้ส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่สนใจ
แต่สายตากลับเบนไปทางเฉินเฟิง เดิมเขาคิดว่าตัวประเมินเฉินเฟิงสูงมากแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะประเมินต่ำเกินไป
ลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมียที่มาจากชางโจว ไม่ง่ายเลยจริงๆแฮะ
ไม่เพียงใช้ความสามารถตัวเองคุยออเดอร์มาได้ ยังทำให้หลี่สื้อผิงจำใจเข้าข้างเขาอีก นี่ไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะทำได้เลยนะ
พอเพิ้งเย้นฟางไป หวางซือหยวนก็ไม่มีอารมณ์กินแล้ว เธอจำใจกินไปสองคำและลุกจากโต๊ะอาหารไป
หลี่สื้อผิงก็ลุกตามไปติดๆโดยอ้างว่ามีงานเข้า
งานเลี้ยงฉลองดีๆเลยจบลงแบบนี้ โต๊ะอาหารใหญ่เหลือแต่เฉินเฟิงและหวางหงอี้ แต่ทั้งคู่กลับกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
อาจเพราะอารมณ์ดี วันนี้หวางหงอี้เลยดื่มไปหลายแก้ว พอเริ่มกึ่มๆ สีหน้าหวางหงอี้แดงเรื่อเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเริ่มเมาได้ที่
พอเมาได้ที่ หวางหงอี้ก็อดรำลึกถึงความหลังไม่ได้ เขาเล่าเรื่องราวที่เขากับเสี้ยเว่ยกั๋วมาบุกเบิกกันที่จงไห่
เฉินเฟิงนั่นฟังเงียบๆ เขาคอยยิ้มรับเออออบ้างเป็นระยะ
เห็นได้เลยว่า หวางหงอี้ดูคิดถึงช่วงเวลาในตอนนั้นมาก เขาเองเห็นเสี้ยเว่ยกั๋วเป็นเพื่อนตายจริงๆ
พอคิดถึงตรงนี้ เฉินเฟิงอดคิดถึ
