ชอบไม่เหลือ กลับตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ซะอีก
เพิ้งเย้นฟางอึ้ง: “สื้อผิง พูดแบบนี้หมายความว่าไง?”
“ออเดอร์ของเจ้าขยะนี่ไม่ใช่เธอช่วยมันดิลมาหรือไง?”
“เปล่าครับ ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย” หลี่สื้อผิงกัดฟันบอก เรื่องมาถึงขั้นนี้ เขาได้แต่ยอมรับความจริง และตีหน้าเพิ้งเย้นฟางแตกแล้วล่ะ
ถ้าเขาไม่ยอมรับ เฉินเฟิงพูดความจริงออกมาทั้งหมด จากนั้นหวางหงอี้แค่หาคนไปถามที่บริษัท ก็จะรู้เรื่องได้ทั้งหมด ตอนนั้นหน้าเขาคงบวมฉุแน่
“ไม่เกี่ยวอะไรกับนายเลย?!” เพิ้งเย้นฟางปรี๊ดแตกทันที “ไหนนายพึ่งบอกว่านายช่วยไอ้ขยะนี่ดิลออเดอร์มาได้ไง? ทำไมตอนนี้บอกไม่ใช่อีก?”
“คุณป้า ผมเหมือนจะ…ไม่เคยพูดแบบนั้นนะครับ” หลี่สื้อผิงยิ้มปฏิเสธ เขาไม่เคยยอมรับออกมาจริงๆ เขาแค่ทำเนียนตอนเพิ้งเย้นฟางพูดออกมาเท่านั้น
เฉินเฟิงซะอีก กลับยอมรับออกมาหน้าตาเฉย แต่ตอนนี้ดูแล้วเฉินเฟิงคงเห็นเพิ้งเย้นฟางเป็นคนโง่ซะมากกว่า
“นาย…” เพิ้งเย้นฟางโกรธแทบกระอักเลือด? เธอไม่คิดเลยว่าเธอพยายามช่วยสื้อผิง แต่สุดท้ายสื้อผิงกลับหักหลังเธอ!
“สื้อผิง บอกป้ามาตามความจริงนะ เจ้าขยะนี่ข่มขู่นายใช่ไหม? ไม่ยอมให้เธอพูดความจริงใช่ไหม?” เพิ้งเย้นฟางยังไม่พอใจ เธอรับไม่ได้ที่หลี่สื้อผิงหักหลังเธอ
หลี่สื้อผิงอยากร้องไห้เต็มแก่ นี่เพิ้งเย้นฟางน้ำเข้าสมองหรือไง? คำพูดแบบนี้เธอยังกล้าพูดออกมาอีก ต่อให้เฉินเฟิงข่มขู่เขาจริง เขาจะกล้าพูดหรอ?
“เปล่าครับ คุณป้า เฉินเฟิง
