น้า: “หวังหย่าหนาน อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะแพศยาเหมือนตัวเองสิ!”
“ใช่ เธอพูดถูก หวั่นชีวแค่ยอมนอนเป็นเพื่อนหลิวคุนกับอู่จื้อเคอคืนเดียว ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่ต้องดิ้นรนหาอะไรแล้ว สบายไปทั้งชาติเลย”
“แต่ว่า ก่อนที่เธอจะทำเรื่องพวกนี้ เคยถามความสมัครใจของหวั่นชีว?!”
“เธอเคยถามไหมว่าหวั่นชีวคิดยังไง?!”
“เธอเคยถามหวั่นชีวว่ายอมขายตัวเพื่อแลกความสุขสบายไหม!”
“เธอไม่เคย!”
“เธอไม่เคยถาม!”
“เธอแค่ยัดเยียดความคิดตัวเองให้หวั่นชีว แล้วยังหน้าด้านบอกว่าหวังดีกับหวั่นชีว?!”
“หน้าด้านหน้าทนไม่มีใครเทียมจริงๆ!”
หวังหย่าหนานสะอึก สีหน้าแดงสลับเขียว คำพูดของเซียวรั่วเท่ากับตบหน้าเธอฉาดใหญ่ แถมดังดังเพี๊ยะเพี๊ยะอีกด้วย
หลังจากโกรธเสร็จ หวังหย่าหนานยิ้มเย็นบอกว่า:
“ใช่ ฉันไม่เคยถามหวั่นชีว แต่เธอจะรู้ได้ไงล่ะว่าหวั่นชีวคิดยังไง?”
“ไม่แน่หวั่นชีวคิดเหมือนกับฉันเลยก็ได้!”
“เป็นไปไม่ได้! หวั่นชีวไม่ใช่คนแบบนี้!” เซียวรั่วปฏิเสธเสียงเย็น
“ไม่ใช่คนแบบนี้? เธอรู้ได้ไงว่าเขาไม่ใช่คนแบบนี้?” หวังหย่าหนานหลุดหัวเราะ
“เซียวรั่ว ฉันจะบอกเธอให้นะ ผู้หญิงน่ะยังไงก็ต้องเป็นของผู้ชาย ผู้หญิงที่มีของดี สามารถนอนหาเงินได้ไม่น่าอายหรอก มีแต่พวกผู้หญิงที่ไม่มีของดี ต้องตากหน้าหางานทำพิสูจน์ตัวเองอยู่นั่นแหละ”
“ต่อให้วันนี้หลินหวั่นชีวไม่นอนกับพี่คุนพี่อู่ ต่อไปเมื่อเขาเผชิญความทุกข์ยากลำบากของชีวิตพอแล้ว ก็ต้องนอนกับผู้ชาย
