บทที่ 357 แฟน
“เซียวรั่ว ฉันไว้หน้าเธอแล้วอย่ามาอวดดีโอเคไหม?” น้ำเสียงหลิวคุนยังดูสุภาพอยู่ แม้แต่ตอนพูด ใบหน้ายังอาบด้วยรอยยิ้ม แต่ความหมายที่สื่อออกมากลับ…
เซียวรั่วอดกระตุกวูบไม่ได้ เธอฝืนยิ้มบอก: “รุ่นพี่ แฟนหวั่นชีวใกล้จะมารับแล้วค่ะ…”
“ประสาท!” เซียวรั่วยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนอีกเสียงตวาดตัดบท
คนที่ตัดบทเซียวรั่วเป็นชายหนุ่มหน้าดำสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนต์ ชายหนุ่มคนนี้ผิวดำทะมึน กล้ามเนื้อที่โผล่ออกมาดูแข็งแกร่งสวยงาม เขาเดินไปมาดูเหมือนสัตว์ร้ายในตำนาน เหมือนพื้นยังสะเทือนตามเลย
เขาเดินมายืนหน้าเซียวรั่ว หัวเราะร่วนบอกว่า: “เซียวรั่ว เธอคิดว่าฉันไม่ได้สืบประวัติหลินหวั่นชีวหรือไง?”
“หวั่นชีวก็แค่สาวน้อยที่มาจากเมืองเล็กๆ แม่ทำงานเป็นคนงานโรงงานถักทอ เงินเดือนราวสองพันห้า พ่อก็ทิ้งแม่กับหวั่นชีวไปตั้งแต่เธอยังเด็ก จนถึงตอนนี้ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา”
“ส่วนแฟนที่เธออ้างน่ะหรอ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย! ฉันถามเพื่อนนักเรียนหวั่นชีวมาหมดแล้ว พวกเขาบอกว่าตั้งแต่ม.ต้นจนม.ปลาย แม้แต่มือผู้ชายยังไม่เคยได้จับเลย จะมีแฟนโผล่มาจากไหนได้?”
“ไม่มีแฟน?” เซียวรั่วสีหน้าซีดขาว หลินหวั่นชีวไม่มีแฟน งั้นเบอร์เดียวที่เธอเซฟไว้แต่ไม่มีชื่อกำกับนั่นใครล่ะ?
ตัวเองโทรหาเขาคนนั้น เขาจะมาไหม?
“เซียวรั่ว ถ้าเธอพอรู้จักว่าตัวเองทำอะไรได้แค่ไหน ก็รีบไสหัวไปเลยไป เหลือหวั่นชีวไว้ให้ฉันกับพี่คุน ให้คืนนี้พวกฉันสบายตั
