บทที่ 354 คนใหญ่คนโต
“หรือว่าเจ้าขยะนั่นจะคุกเข่าขอร้องทางนั้นมา?” หวังซือหยวนพูดอย่างสงสัย เมื่อก่อนเฉินเฟิงเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมีย ซึ่งไม่มีศักดิ์ศรีหรือความถือตัวอะไรในฐานะนี้หรอก
เพื่อบรรลุเป้าหมาย การคุกเข่าขอร้องอะไรแบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้
“เป็นไปไม่ได้” หลื่สื้อผิงส่ายหน้าอย่างแน่วแน่: “การค้ากับโรงพยาบาลตุงถิงไม่ใช่เงินไม่กี่ร้อย แต่เป็นธุรกิจเกือบสิบล้าน”
“คนรับผิดชอบทางนั้นไม่มีทางใจอ่อนแค่การคุกเข่าของเฉินเฟิงแน่”
“ผมว่า เบื้องหลังเจ้าขยะนี่ต้องมีคนใหญ่คนโตอะไรคอยช่วยเหลือเขาแน่” หลี่สื้อผิงคาดเดา
“คนใหญ่คนโต?” หวังซือหยวนเบะปาก ลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมียคนหนึ่งจะมีคนใหญ่คนโตอะไรคอยช่วยกัน?
“ซือหยวน กลับไปคุณลองหาโอกาสคุยกับคุณอาหวังดู สืบว่าเจ้าขยะนั่นมีเบื้องหลังยังไงแน่ ดูว่าเขาใช้อะไรดิลออเดอร์โรงพยาบาลตุงถิงมาได้” หลี่สื้อผิงแววตาแล่นประกายดุดันขึ้นวูบหนึ่ง เขาเป็นคนมีแค้นต้องชำระอยู่แล้ว วันนี้เฉินเฟิงทำให้เขาเสียหน้าหนักขนาดนี้ ถ้าเขาไม่หาทางแก้แค้นคืนกลับไป ต่อไปเขาคงไม่มีหน้าอยู่ในบริษัทอีก
“ได้ ฉันจะกลับไปถามพ่อวันนี้” หวังซือหยวนพยักหน้า ความคิดของเธอไม่เหมือนกับของหลี่สื้อผิง เธอรู้สึกว่าเฉินเฟิงต้องใช้วิธีการสกปรกอะไรแน่ ดังนั้นไม่ต้องให้หลี่สื้อผิงพูด เธอก็จะบอกเรื่องนี้กับหวังหงอี้
พอออกจากบริษัท เฉินเฟิงตรงกลับไปที่โรงแรมจิ่นไท่เลย
ยังคงเป็นห้องสูทห้อง
