บทที่ 353 คุณก็เก็บด้วย
“ฉันผิดไปแล้ว ฉันยอมรับผิดยังไม่พออีกหรอ?” หลี่สื้อผิงพูดแทบจะเป็นร้องครวญ ในใจยิ่งเสียใจหนักมาก อยากตบหน้าตัวเองหนักๆสักสองสามฉาด ทำไมต้องฟังคำหวังซือหยวน ให้เฉินเฟิงไปดิลสัญญาด้วย ถ้าไม่ให้เฉินเฟิงไปโรงพยาบาลตุงถิง ตอนนี้ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
“ผิดไปแล้ว?” เฉินเฟิงยิ้มเย็น มองเอกสารที่เกลื่อนไปเต็มพื้น ถามเสียงเย็นว่า: “นี่เป็นวิธีการยอมรับผิดของคุณหรอ?”
หลี่สื้อผิงอึ้ง ฉุกคิดเข้าใจความหมายของเฉินเฟิงทันที เขาเบนสายตาไปที่หยางขุย สั่งเสียงแข็งว่า: “หยางขุย รีบเก็บข้าวของของเฉินเฟิงกับหลี่เล่อขึ้นมา!”
หยางขุยอ้าปากค้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อหูตัวเอง: “ผู้จัดการหลี่…”
“แกหูตึงหรือไง?! หรือแกไม่ฟังคำสั่งฉันแล้วหรือไงหา?!” หลี่สื้อผิงคำรามลั่น หยางขุยยังไม่มีค่าพอให้เขายอมขอร้อง
โดนหลี่สื้อผิงตะคอกต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ หยางขุยรู้สึกอับอายขายหน้ามาก แต่หลี่สื้อผิงเป็นเจ้านายสายตรงของเขา ไม่มีหลี่สื้อผิง เขาก็เทียบไม่ได้แม้แต่หมาตัวหนึ่ง
“ได้ ผมเก็บ” หยางขุยกัดฟันกรอด สุดท้ายยอมคุกเข่าเก็บข้าวของให้เฉินเฟิงกับหลี่เล่อโดยดี
“เฉินเฟิง นายดู…” หลี่สื้อผิงหันมายิ้มประเลาะ แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนสายตาเย็นชาของเฉินเฟิงเบรค: “คุณก็เก็บด้วย”
“หา?”
หลี่สื้อผิงอ้าปากค้าง โกรธแทบกระอักเลือด แต่พอคิดว่าตำแหน่งผู้จัดการของตัวเองอยู่ในมือเฉินเฟิง เขาก็กล้ำกลืนความโกรธลงไป
คุกเ
