ุงถิงมาอีก โม้ทับใครล่ะเนี่ย?
“ไม่เชื่อกันเลย?” เฉินเฟิงกวาดสายตามองทุกคน ยิ้มหยันมุมปากมากขึ้น
“ไม่เชื่อ!”
“คนโง่เท่านั้นแหละที่เชื่อ!”
“นั่นสิ น้ำเข้าสมองน่ะแหละถึงเชื่อ ถ้านายดิลออเดอร์มาได้จริง งั้นพวกเราก็กลายเป็นขยะน่ะสิ”
เฉินเฟิงยิ้มส่ายหน้า ดึงสัญญาออกมาจากซองเอกสารชูมือขึ้นต่อหน้าทุกคน พูดเสียงเรียบว่า: “ดูสิว่านี่อะไร?”
“นี่มันก็แค่กระดาษธรรมดาไม่ใช่หรอไง? ยังต้องดูอีก แกคิดว่าพวกเราตาบอดหรือไงหะ?” หยางขุยยิ้มหยันรับเอกสารในมือเฉินเฟิงมาดูผ่านๆหนึ่งรอบ ก่อนจะชะงักสีหน้าตะลึง
“ทำไมหรอ?” เห็นหยางขุยไม่พูดอะไร หลี่สื้อผิงเริ่มขมวดคิ้ว
“หลี่…ผู้จัดการหลี่ ฝ่ายตรงข้ามในสัญญานี้คือ…คือโรงพยาบาลตุงถิง…” หยางขุยกลืนน้ำลายดังเอื๊อก พูดเสียงสั่นเล็กน้อย
“เป็นไปไม่ได้!” หลี่สื้อผิงหน้าขรึมฉับพลัน โผเข้ามาแย่งสัญญาในมือหยางขุยไปดู
หลายวินาทีผ่านไปสีหน้าเขาเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ และยังแฝงความเหลือเชื่อและตะลึงไว้ด้วย
ฝ่ายตรงข้ามในสัญญาคือโรงพยาบาลตุงถิงจริงๆ!
ไม่เพียงมีลายเซ็นผู้รับผิดชอบ แถมยังลงตราประทับด้วย!
“ไอ้สองคนนี้ไปดิลสัญญามาจากโรงพยาบาลตุงถิงได้จริงหรอ?”
สีหน้าเปลี่ยนของหยางขุยกับหลี่สื้อผิง พนักงานทุกคนเห็นอยู่กับตา ถ้าสัญญามีปัญหาจริงๆ ทั้งคู่คงโพล่งออกมาแล้ว ไม่รอจนตอนนี้หรอก
“ใครช่วยแกดิลสัญญานี้มาได้หา?!” หลี่สื้อผิงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ตะคอกถามเสียงดัง
คำพูดของเขาทำให้บรรยาก
