ขา แต่สองวันนี้ทุกครั้งที่เห็นหลี่เล่อล้อมหน้าล้อมหลังเฉินเฟิง เธอก็โกรธมาก
พอหวางซือหยวนพูดจบ ก็สะบัดก้นเดินจากไป
หลี่เล่อทำหน้าเศร้า: “พี่เฟิง ทำไงดีล่ะ ผู้จัดการหลี่ต้องหาเรื่องเราอีกแน่ๆ”
“มีเรื่องมาก็สู้”
เฉินเฟิงพูดสั้นๆและเดินไปทางห้องทำงานหลี่สื้อผิง
หลี่สื้อผิงเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย ดังนั้นในชั้นนี้ห้องทำงานเขาใหญ่ที่สุด มีพื้นที่ประมาณห้าสิบตารางเมตร
พอมาถึงหน้าประตู เฉินเฟิงผลักประตูเข้าไปเลย ไม่มีทีท่าเคาะประตูสักนิด
พอเข้าไปก็เห็นหวางซือหยวนนั่งอยู่บนตักหลี่สื้อผิง เธอโอบคอเขาไว้อย่างสนิทสนม กระซิบพลอดรักที่ข้างหูหลี่สื้อผิง
ส่วนสองมือของหลี่สื้อผิงก็กำลังล้วงเข้าไปในเสื้อหวางซือหยวนอย่างย่ามใจ สีหน้าดูมีความสุขสุดๆ
พอเห็นเฉินเฟิงทะเล่อทะล่าเข้ามา หลี่สื้อผิงหน้าตึงฉับพลัน รีบเอามือออกมาจากข้างในเสื้อหวางซือหยวน ลุกขึ้นตะคอกใส่เฉินเฟิงอย่างโกรธจัด: “ใครให้แกไม่เคาะประตูก็เข้ามาหา? รู้จักมารยาทไหม?”
“ไสหัวออกไป! หลี่สื้อผิงตะคอกพลางชี้มือไปที่ประตู
“ผู้จัดการหลี่ ใจเย็นครับ ใจเย็นๆ พี่เฟิงพึ่งมาทำงานยังไม่รู้กฎระเบียบบริษัท คุณเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง…” หลี่เล่อยิ้มประจบ พยายามช่วยเฉินเฟิงขอร้อง
แต่หลี่สื้อผิงที่ทั้งอายทั้งโกรธกลับไม่ไว้หน้าหลี่เล่อสักนิด หันไปด่ารัวๆ: “ไอ้ขยะ! ฉันให้แกพูดหรือไง?!”
หลี่เล่อสะอึก ใบหน้างองั้น แต่ต่อหน้าหลี่สื้อผิง เขาไม่มีสิทธิ์โกรธสักนิด
เฉินเฟ
