งอิงก็ถอยห่างอีกก้าว สีหน้าสั่นไหวด้วยความเร่าร้อน ก่อนจะเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า
“เดี๋ยวก่อน ระหว่างท่านกับข้าตามจริงแล้วก็มิได้มีความแค้นเคืองอันใดใช่หรือไม่? เช่นนี้ ขอเพียงท่านเข้าร่วมหอสังกัดราชวงศ์ของข้า นำศาสตร์กระดาษเหลืองนั้นมอบให้ข้าส่วนหนึ่งด้วย ทองคำหมื่นตำลึง แบ่งแยกดินแดนแต่งตั้งแคว้น ท่านเลือกได้ตามอำเภอใจ!”
“ให้ข้าเลือกตามใจ?”
ลวี่หยางส่ายหัวขำพรืดข้าจำเป็นต้องเลือกด้วยหรือ? ทั่วทั้งต้าโจวก็เป็นแดนลับของนิกายศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว มันเป็นของข้ามาตั้งแต่ต้น! เจ้ายังกล้านำของข้ามาหลอกล่อข้าอีกงั้นหรือ?
“ก็ได้เหมือนกัน ข้าสนใจในเคล็ดวิชาเทียนเหรินแห่งวิถียุทธ์อย่างยิ่ง…”
“นี่คืออำนาจแห่งใต้หล้าของข้า”
จีสงอิงไม่รอให้พูดจบ พลันคว้าคัมภีร์เล่มหนึ่งออกมาโยนใส่ลวี่หยางทันที “ในนั้นมีเพียงครึ่งบท! เจ้าส่งมอบวิชายันต์ให้ข้า ข้าจึงจะมอบอีกครึ่งบทให้!”
ลวี่หยาง: “……………”
ความทะเยอทะยานของจีสงอิงแทบจะเขียนประทับไว้บนหน้าผาก ลวี่หยางแลเห็นอย่างชัดเจน ทว่าเขากลับมิใส่ใจแม้แต่น้อย และแน่นอนว่า…ไม่มีวันมอบเคล็ดบ่มเพาะให้แก่เขา
เพราะทั้งหมดนี้ไม่เพียงไร้ประโยชน์ต่อวิชาจอมปราชญ์ขโมยสวรรค์ที่เขาบำเพ็ญ หากแต่ยังเป็นการขัดต่อกฎของนิกายอีกด้วย
“น่าเสียดายจริงๆ…”
ลวี่หยางกล่าวพร้อมส่ายหน้า เก็บอำนาจแห่งใต้หล้ากลับคืน แล้วปรายตามองจีสงอิงเพียงครู่ จากนั้นร่างก็พลันสลายไป ตั้งใจจะหันหลังจากไปโดยตร
