สหพันธ์สงครามคงไม่น้อยแน่ อย่างน้อยก็น่าจะระดับผู้อาวุโสแน่
“ตอนนี้ฉันขึ้นไปได้ไหม?” เฉินเฟิงถาม
“ได้ครับ อาจารย์บอกให้ผมรออาจารย์อาที่นี่เพื่อรับอาจารย์อาขึ้นไปครับ” เฉินจื๋อเหวินบอก
“โอเค งั้นเราขึ้นไปกันเลย” เฉินเฟิงพยักหน้า
พอมาถึงหน้าห้องสวีทที่เจ้าสามหวงจอง เฉินจื๋อเหวินเคาะประตู
“เข้ามา!” ได้ยินเสียงเจ้าสามหวงลอยมา
เฉินเฟิงเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่กระทบสายตาคือควันบุหรี่โขมง
เจ้าสามหวงนั่งท่าสบายที่โซฟา ถือซิก้าไว้ในมือ
ตรงข้ามเขาคือผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ใส่ชุดรัดตัวสีดำ ทรงผมของเขาเป็นทรงผมรองทรงตามแบบฉบับ ถึงตอนนี้จะนั่งนิ่งที่โซฟา แต่เฉินเฟิงรับรู้ได้ถึงกล้ามเนื้อฟิตเปรี๊ยะของเขาที่กำลังแข็งเกร็ง เหมือนเสือที่กำลังจะออกล่าเหยื่อ พร้อมจะตะครุบใส่ศัตรูตลอดเวลา
พอเฉินเฟิงเข้ามา สายตาเขาก็เบนมามองเฉินเฟิง ในสายตานั่นมีรังสีการฆ่าที่แรงกล้าประดุจคมดาบ
ถ้าเป็นคนธรรมดาโดนรังสีนี้เข้า คงตกใจเข่าอ่อนไปแล้ว
แต่เฉินเฟิงกลับทำเหมือนไม่มีอะไร สีหน้ายังนิ่งไม่ไหวติง แถมยังยิ้มน้อยอย่างเป็นมิตรด้วย
ผู้ชายคนนั้นขมวดคิ้ว สีหน้าสงสัย
“อาหวง คนนี้คือ?” ผู้ชายคนนั้นอดถามไม่ได้ ถึงเฉินเฟิงจะดูหนุ่มแน่น แต่สามารถรับมือรังสีของเขาได้โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด แค่จุดนี้เฉินเฟิงก็เก่งกว่าชายหนุ่มมากมายที่เขาเคยเจอแล้ว
ต้องรู้ไว้นะ รังสีของเขานี่ได้มาเพราะฆ่าจอมยุทธ์ไปเกือบร้อย
คนธรรมดามาเจอ
