เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงด้วยซ้ำ….”
คำพูดที่อ่อนน้อมถ่อมตนเฉินเฟิง ก็ชนะใจคนมากมาย
สีหน้าซูนชีงเฟิงผ่อนคลายลง แต่ในขณะเดียวกัน ในใจเขาก็โล่งใจ ตอนแรกคิดจะไปขอใบสั่งยา บัวหิมะซินเจียง จากเฉินเฟิง แต่ตอนนี้เฉินเฟิงพูดเช่นนี้ งั้นก็คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ
เนื่องจากสมบัติของโลกเป็นของหายากในรอบศตวรรษจึงไม่เป็นสากลเลย
ในไม่ช้า ซูนชีงเฟิงก็จากไปพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง แต่ก่อนที่จะจากไป เจียงจุงถิงจ้องมองเฉินเฟิงอย่างดุร้าย เห็นได้ชัดว่าเกลียดเฉินเฟิงเข้าแล้ว
เฉินเฟิงได้แต่ส่ายหัวและไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เนื่องจากเจ้าสามหวงอาการป่วยหายดีแล้ว จากนั้นก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล
หลังจากออกจากโรงพยาบาล เจ้าสามหวงเหล่ตามอง ดูเหมือนว่ายังไม่ชินกับแสงแดดจ้า
“เจ้าหนุ่มน้อย มีบุหรี่ไหม ขอสักมวน” เจ้าสามหวงยื่นให้สองมวนที่เหน็บเอาไว้
“ไม่มี” เฉินเฟิงส่ายหัว ตั้งแต่เข้าร่วมตระกูลเสี้ย เขาเลิกสูบบุหรี่และดื่มเหล้า
3 ปีนี้ เขาไม่ได้ดูดบุหรี่เลยสักมวน
“ไม่มีบุหรี่เลยเหรอ?” เจ้าสามหวงแบะปาก หลายคนดูถูกเฉินเฟิง “เป็นเพราะภรรยาคุณไม่ให้คุณสูบบุหรี่น่ะสิ”
เฉินเฟิงได้แต่เหม่อลอย แต่ไม่พูดอะไร
เสี้ยเมิ่งเหยา ตอนนี้ไม่ใช่ภรรยาเขาอีกแล้ว
“ท่านอาจารย์ ผมมี ผมมี ขึ้นมาบน Yellow Crane Tower” ตอนนี้ เฉินเฟิงยิ้มและหยิบบุหรี่ออกมากล่องหนึ่งจากกระเป๋า และยื่นให้เจ้าสามหวงด้วยความเคารพ
“ให้เจ้าหนุ่มสักมวนสิ” เจ้าสามหวงกำลังสูบบุหรี
