บทที่ 325 หวางเต๋อฟาผู้ประหลาด
เฉินเฟิงกดหมายเลขโทรศัพท์ แต่หน้าจอโทรศัพท์ยังคงแสดงว่าไม่มีสัญญาณตอบรับ
เฉินเฟิงฝืนโทรอีกครั้งหนึ่ง ยังคงไม่มีใครรับสาย
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว โทรติดต่อกันอีกสามครั้ง
หลังจากครั้งที่หก ในที่สุดก็มีคนรับ
แต่เพิ่งโทรติดในสายมีเสียงที่น่ารำคาญดังออกมา： “ฮัลโหล ใครน่ะ?！”
“ฉันคือเฉินเฟิง ฉันมาหาอาหวางเอาของมาให้” เฉินเฟิงขมวดคิ้วพูด
“เฉินเฟิง?” เสียงปลายสายของโทรศัพท์อึ้งเล็กน้อย ต่อมาก็ดึงสติกลับมาได้： “นายเป็นลูกเขยเพื่อนเก่าร่วมสนามรบของพ่อฉันคนนั้น?”
“ใช่ ตอนนี้นายอยู่ไหน?”
“ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่สถานีรถไฟความเร็วสูง ตอนนี้ฉันอยู่ตุงอี้คลับ….ใกล้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า！”เสียงอีกด้านของโทรศัพท์ขาดๆหายๆ แต่ว่าเฉินเฟิงฟังก็รู้ได้ทันทีว่า ฝ่ายนั้นตอนนี้อยู่ในบ่อน
“เออ.. ตอนนี้ฉันมีธุระ ไม่ว่างมารับนาย นายรีบเรียกรถออกมา เอาของมาส่งที่ตุงอี้คลับ ต้องเร็วหน่อยนะ”
พูดจบ อีกฝ่ายไม่คำนึงถึงปฏิกิริยาของเฉินเฟิงเลย ตัดสายไปโดยปริยาย
สีหน้าของเฉินเฟิง แน่นอนว่าต้องขรึม
เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนที่ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีขนาดนี้
ถ้าไม่ใช่เพราะว่ากลัวเสี้ยเว่ยกั๋วที่เป็นคนกลางลำบากใจ เขาคงจะเอาหยกโยนลงถังขยะแน่นอน
หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ เฉินเฟิงเดินออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง กวักมือเรียกแท็กซี่ …
ครึ่งชั่วโมงต่อมา แท็กซี่จอดที่ประตูของตุงอี้คลับ
เฉินเฟิงสีหน้าขรึมโทรกลับไปเบอร์เดิมอีกครั้
